poniedziałek, 23 października 2017

Gonostegia hirta / Pouzolzia hirta - Oik, Nuo Mi Tuan

English version

       KRÓTKA CHARAKTERYSTYKA

   Gonostegia hirta, prawie równie często znana jako Pouzolzia hirta, jest wieloletnią krzewinką, której cienkie łodyżki pomimo że sztywne i wzniesione do góry za młodu, zachowują się jak u pnączy, wspinając lub płożąc kiedy urosną dłuższe. Roślina ta rośnie głównie w górzystych terenach, tropikalnych i subtropikalnych rejonów Południowo-wschodniej Azji, od Himalajów, przez Chiny, Wietnam, Malezję, Indonezję, Filipiny, po Japonię i północ Australii.       Jest ona wysoce poważana jako warzywo liściaste jak i korzeniowe przez wiele rdzennych społeczności, z których niektóre wykorzystują również tą roślinę i jej bulwiaste korzenie w ziołolecznictwie. Ale nawet w krajach swojego pochodzenia Gonostegia hirta jest przeważnie nieznana, i zazwyczaj zbierana jedynie ze stanu dzikiego przez mieszkańców wiosek na ich własny użytek. Nie występowała ona również nigdy jako środek zielarski w głównym nurcie ziołolecznictwa żadnego kraju. I chociaż posiada ona swoje skromne miejsce w Tradycyjnej Chińskiej Medycynie, wydaje się ona posiadać jedynie lokalną sławę jako zioło w Chinach, tak samo jak i tradycyjne zielone kluseczki, zawdzięczające swój kolor zawartości G. hirta. Cała roślina jest również używana jako pasza dla zwierząt hodowlanych.
   Uważam że to wielka strata że tak łatwe w uprawie i zbiorze, smaczne i zdrowe warzywo, jest powszechnie nieznane i nieuprawiane. A jednym ze śladów świadczących o jej całkowitym braku występowania w zachodnim świecie rolnictwa, zielarstwa, botaniki lub zwyczajnego ogrodnictwa, jest brak jej potocznej anglojęzycznej nazwy. Kilku tłumaczy trudziło się jedynie z przetłumaczeniem jej nazwy tłumacząc chińskie książki, a efekt jest karkołomny - Polished Glutinous Rice (Polerowany Glutynowaty Ryż), Glutinous Rice Vine (Glutynowate Ryżowe Pnącze), Glutinousmass (Glutynowatamasa).
   A oto potoczne nazwy Gonostegii hirta w innych językach : Nuo Mi Tuan, Nuomiteng, Man Qu Ma (Chiny), Tsurumao, Turu-mao (Japonia), Ashok, Chiplay, Memynsleh, Kanchvalya, Thezouts, Oyik, Oik, Oyic, Tukri, Chifaljari, Atenyaa (Indie) Chirchira, Bala Pata (Bengalski), Kurand (Punjabi), Sial Kotahi (Assamese), Sumlouthe (Bodo), Aaichuli, Chiple Ghaans, Chiple Lahari (Nepal), Chol, Gogo (Papua Nowa Gwinea), Thuoc doi long, Bo mam long, Bo mam la doi, Un Tho (Wietnam), Taux Eeppid, Taux Ngia, Taux Ngia Poeh (Mjanma).
   Gonostegia hirta i Pouzolzia hirta są prawie równie popularnymi nazwami tej rośliny w obecnym używnictwie, ale niekiedy Memorialis hirta jest wciąż współcześnie używana w Chinach. Jej pozostałe botaniczne synonimy, takie jak Pouzolzia quiqenervis, Urtica hirta i Driessenia sinensis, nie są dziś używane.



             UPRAWA I ZBIÓR

    Gonostegia hirta jest wieloletnią ale krótkowieczną tropikalną rośliną, która w niektórych subtropikalnych regionach o mroźnych zimach występuje jako roślina jednoroczna. Jest to nisko rosnąca roślina okrywowa, której młode pędy zazwyczaj wybijają do góry. Ale w miarę jak stają się starsze i dłuższe, zaczynają się piać lub płożyć, osiągając długość ponad dwóch metrów. Dlatego jest to dobre warzywo do uprawy w wiszących donicach.
  Roślina ta należy do rodziny pokrzywowatych, i tak samo jak jej kuzynka Pokrzywa Zwyczajna posiada ona mikro włoski, nie parzą one jednak tak jak te u Pokrzywy. Jedynie jej stare liście posiadają parzące włoski, które potrafią jedynie wywołać łagodne mrowienie na delikatnych wargach, ale rzadko kiedy można je poczuć na skórze, języku czy w ustach. Liście Gonostegii hirta mogą mieć od 4 do 8cm długości i kształt nieco owalny lub bardziej lancetowaty. Rośliny te mogą być jednopienne lub dwupienne.
   Występują one głównie w rejonach górzystych, porastając tereny trawiaste, obrzeża lasów, zarośla i brzegi koryt rzecznych. Większość botaników pisze że rośnie ona na wysokościach do 1600m.n.p.m., ale osobiście znalazłem ją wspaniale, bujnie rosnącą na 2260m wysokim szczycie Mount Santo Tomas (blisko Baguio, na północy Filipin), a w Chinach znaleziono ja nawet na wysokości 2700m. Najlepiej rośnie ona w wilgotnych warunkach, w kompostowej glebie, w półcieniu. Ale można ją znaleźć również w suchszych miejscach, na słabych glebach i w bardzo nasłonecznionych miejscach, i te trudne warunki zazwyczaj stymulują lepszy wzrost jej bulwiastych części korzeniowych. Roślina ta może być rozmnażana przez nasiona, sadzonki lub techniką odkładów, co jest bardzo łatwe, ponieważ Gonostegia szybko wypuszcza korzenie na węzłach, często nawet nie dotykając ziemi.
   W celu spożycia Gonostegii hirta jako świeże warzywo najlepiej jest zbierać jedynie czubki pędów. Jest to bardzo łatwe ponieważ zazwyczaj wystają one do góry i w przeciwieństwie do starych twardych pędów, bardzo łatwo się je urywa. Poza tym są one miękkie, soczyste, i przeważnie nieskazitelnie czyste, można więc je jeść od razu bez potrzeby mycia. Stare liście są dobre do gotowania lub ususzenia, w celu wykorzystania w formie sproszkowanej lub naparów. Ale chcąc zebrać całe stare pędy zamiast zrywania pojedyńczych liści, można potrzebować użycia jakiegoś ostrego narzędzia.
   Bulwiasta część korzenia Pouzolzii hirta jest zazwyczaj nie większa niż palec. Może ona być wykopana z roślin które mają około rok lub starszych. Najlepszym okresem jej zbiorów jest czas spowolnienia wzrostu tej rośliny, na początku zimy lub sezonu suchego.
   

 
        ZASTOSOWANIE KULINARNE

   Liście i całe czubki pędów Gonostegii hirta są spożywane na surowo lub gotowane. Świeże, młode liście i łodyżki są miękkie, lekko chrupiące, posiadają śluzowaty sok i łagodny, bardzo przyjemny smak, co sprawia że bardzo dobrze łączą się one z dosłownie każdą potrawą. Stare liście mogą być nieco twarde i posiadają mikro włoski, które mogą spowodować niegroźne, delikatne mrowienie dotknięte delikatnymi wargami, ale zazwyczaj są niewyczuwalne w ustach i na języku. Nie są one tak dobre do użycia w sałatkach lub kanapkach jak miękkie, młode liście, ale nadal nadają się one dobrze do  gotowania, na przykład w zupach. W Indiach w rejonach Himalajów, młode liście i pędy G. hirta podawane są małym dzieciom i karmiącym matkom, w celu poprawienia apetytu i laktacji, oraz osobom starszym jako dobre źródło energii. Są one bardzo pożywne, bogate w witaminy i minerały, i wysoce kaloryczne w porównaniu do innych liściastych warzyw.
   Bulwiaste korzenie tej rośliny jedzone są na surowo, gotowane lub prażone. Są one także suszone i sproszkowane mieszane z mąkami pszeniczną i kukurydziana, do wypieku tradycyjnych chapatti w Uttaranchal w Indiach.
   W niektórych regionach Chin pędy i liście Gonostegii hirta używane są w formie pasty lub proszku do robienia tradycyjnych zielonych kluseczek.


           ZASTOSOWANIE KOSMETYCZNE

  W Assamie i zachodnim rejonie Himalajów w Indiach, bulwiaste korzenie Gonostegii hirta są miażdżone na pastę i używane do mycia włosów, jako szampon i tonik, który usuwa łupież i zapobiega wypadaniu włosów. Liście tej rośliny są czasem używane w ten sam sposób.


         ZASTOSOWANIE MEDYCZNE

   Gonostegia hirta jest ziołem o którym nikt nigdy nie słyszał na zachodzie, ale również nieznanym w głównym nurcie ziołolecznictwa w krajach Południowo-Wschodniej Azji w których rośnie. Jej zastosowania medyczne są jedynie skąpo zanotowane w Chinach przez osoby studiujące i praktykujące Tradycyjna Chińską Medycynę, i przez etnobotaników badających tradycyjne lecznictwo rdzennych plemion w Nepalu, Pendżabie, Himalajskich regionach Indii i Assamie. A badania fitofarmakologiczne nad tą rośliną są jeszcze rzadsze.

   W Tradycyjnej Chińskiej Medycynie Gonostegia hirta nazywana jest Nuo Mi Tuan, i opisywana jako zioło ochładzające, oczyszczające organizm, przeciwgorączkowe, moczopędne, ożywiające śledzionę, redukujące opuchlizny, poprawiającym krążenie i zatrzymującym krwawienie.
    Używane jest świeże lub ususzone na słońcu. Wywary są sporządzane z całej rośliny z korzeniami (10-30g suszu lub podwójna dawka świeżego zioła), i używane są w leczeniu infekcji ropnych, czyraków, karbunkułów, ropieni (ropienie gruczołu mlekowego), ostrego zapalenia sutka, kaszlu krwią, krwawych wymiotów (hematemesis), krwotoków spowodowanych urazami, dezynterii, niestrawności, zahamowania wzrostu u dzieci i noworodków z powodu niedożywienia, bólów brzucha wywołanych skurczami u kobiet (algomenorrhea), upławów, obrzęków, problemach z oddawaniem moczu, skrofulozy, stłuczeń, zwichnięć i złamań kości.
   Używa się jej również w połączeniu z innymi ziołami w wielu recepturach Tradycyjnej Chinskiej Medycyny, np. na oczyszczenie krwi, obniżenie temperatury, na chroniczne zapalenie wyrostka robaczkowego lub poprawiające pracę układu trawiennego po chemioterapii.
 
   W Indiach w regionach Himalajów, miękkie liście Gonostegii hirta podawane są karmiącym matkom w celu poprawy laktacji i małym dzieciom na poprawę apetytu, oraz dla osób starszych w celu dodania energii. Korzenie jedzone są w celu ulgi przy zatwardzeniu oraz w celu odrobaczenia, zmiażdżone przykładane są one na miejsca złamań kości. Sok z korzeni spożywany jest na zatwardzenie i w przypadkach pieczenia przy oddawaniu moczu.
   W Pendżabie liście, lub przy ich braku korzenie tej rośliny, miażdżone są na pastę, którą nakłada się na miejsca ropieni i bandażuje, w celu oczyszczenia z nich.
   W Assamie, pasta z liści lub korzeni używana jest na złamania kości, rany i posiniaczenia. Liście i pędy podawane są na wzmożenie laktacji. Liście jedzone są przy silnym kaszlu i zapaleniu gardła, zmiażdżone przykłada się je na owrzodzenia, grzybice woszczynową i inne choroby skóry. Napary z całej rośliny podawane są dzieciom cierpiącym na atrofię i niestrawność. Ekstrakt z liści używany jest w leczeniu raka [1].
   W Nepalu, złamania kości leczone są za pomocą Ampelocissus rugosa i Gonostegia hirta, pasta z całych roślin w równych ilościach z A. rugosa i G. hirta, nakładana jest jako plaster i miejsce nastawiane jest i usztywniane jest za pomocą drewna. Sok z korzenia, ok. 6 łyżek stołowych co 4 godziny, podawany jest w celu wyleczenia duru brzusznego. Pasta z korzenia nakładana jest w celu przyniesienia ulgi na opuchnięte mięśnie.

   Cała roślina Gonostegii hirta zawiera : gumy i śluzy, związki fenolowe, taniny, flobotaniny, cukry redukujące, węglowodany, alkaloidy, flawonoidy (isorhamnetin, kamferol, kwercetynę i ich pochodne), glikozydy, saponiny, terpenoidy (friedelin, epifriedelanol, β-amyrin, α-amyrin, lupeol, kwasy oleanolowy i ursolowy ursolic acid ) i sterole (β-sitosterol, stigmasterol). Jak również α-tocopherol (rodzaj witaminy E - 43.2 mg/100 g), witaminę C (22.6 mg/100 g) i witaminę A (22.1 mg/100 g).
   Jej liście są bogate w żelazo (21.99ppm - parts per million), cynk (9,571ppm), molibden (5.400ppm), magnez (3.266ppm), mangan (3.00ppm) i miedź (0.487ppm). Całkowita wartość energetyczna liści Gonostegii hirta to 258.69 kcal/100g, co sprawia że jest to wysoce kaloryczne liściaste warzywo odpowiednie dla leczenia otyłości. Zawierają one węglowodany (48.35%), błonniki (17.6%), proteiny (14.3%) i lipidy (0.98%).
   Bulwiaste korzenie Gonostegii hirta są bogate w składniki odżywcze takie jak proteiny, węglowodany i błonniki. Zawierają również β-karoten, witaminę C, związki fenolowe, taniny i są bogate w minerały : sód, potas, wapń, siarkę, fosfor, żelazo, mangan, miedź i cynk.











































    Źródła

,, Encyclopedic Reference of Traditional Chinese Medicine '' - Chen Anmin, Ma Yingfu, Gao Yuan, Gao Zhemin, Springer Science & Business Media 2013
,, CRC World Dictionary of Medicinal and Poisonous Plants '' - Umberto Quattrocchi, CRC Press 2016

Medico-ethnobotany of Magar Community in Salija VDC of Parbat District, Central Nepal - Shubhechchha Thapa

PHYTOCHEMICAL SCREENING, MINERAL COMPOSITION AND NUTRITIVE ANALYSIS OF THE LEAVES OF GONOSTEGIA HIRTA: AN IMPORTANT UNDERSHRUB CONSUMED BY THE BODOS OF KOKRAJHAR DISTRICT, ASSAM. - JAHNOVI BRAHMA1 AND DR. BINAY SINGH

Evaluation of Nutritive, Antioxidant and Mineral Composition in Wild Edible Rhizomes of Pouzolzia hirta Linn. - K. Prasad, Deepak Chandra and G. Bisht

Evaluation of Nutritional Potential of Five Unexplored Wild Edible Food Plants from Eastern Himalayan Biodiversity Hotspot Region (India) - Pallabi Kalita, Hui Tag, H. N. Sarma, A. K. Das.

PHYTOCHEMICAL INVESTIGATION OF EUPHORBIA, POUZOLZIA AND PAVETTA SPECIES FROM KUMAON HIMALAYAS - Kundan Prasad

Study on flavonoid chemical constituents contained in Memorialis hirta - Lei J, Xiao Y, Wang W, Xi Z, Liu M, Ran J, Huang J.

Chemical constituents of Memorialis hirta - LEI Jun, XIAO Yun-chuan, LIU Miao, RAN Jian, HUANG Jing

Bioactive and Nutraceutical Compound Manipulation from the Leaves of Some Wild Edible Medicinal Plants in Chirang District of Assam, India. - Jahnovi Brahma and Dhananjoy Narzary

Phytochemical Screening of Some Traditional Medicinal Plants - Sweta Thakur and MC Sidhu

Crop Diversity in Traditional Jhum Cultivated Land Practiced by Ethnic Nocte and Wancho of Eastern Himalaya - S.I. Bhuyan, T. Teyang

Ecological status and traditional knowledge of medicinal plants in Kedarnath Wildlife Sanctuary of Garhwal Himalaya, India - Jahangeer A Bhat, Munesh Kumar, Rainer W Bussmann

Diversity of Medicinal Plants Used By Adi Community In and Around Area of D’ Ering Wildlife Sanctuary, Arunachal Pradesh, India - Karnan Jeyaprakash, Yanung Jamoh Lego, Tamin Payum, Suriliandi Rathinave and Kaliyamoorthy Jayakumar

Medicinal plants used by different tribes of Cachar district, Assam - Ajit Kumar Das, BK Dutta, GD Sharma

Traditional uses of medicinal plants of Pauri Garhwal, Uttrakhand - Nazir A. Pala, A. K. Negi, N. P. Todaria

Ethnobotany of the Galo community of Arunachal Pradesh, India - Omem Ratan, Rajiv Mili and Hui Tag

Ethno-Medicinal Practices among the Limbu Community in Limbuwan, Eastern Nepal - Dil Kumar Limbu and Basanta Kumar Rai

Ethnomedicinal plants used by people of Golghat District, Assam, India - J. Barukial, J. N. Sarmah

Ethnomedicinal plants used by the mising tribe of Dhemaji District of Assam, India - Victor Singh Ayam, Pradip Doley and Ch. B.Singh

Ethnobotanical note on folk-lore remedies of Baglung District, Nepal - Narayan P. Manandhar

The indigenous knowledge of The Hani group: The Utilisation and Conservation of Natural Forest Resources at Y Ty Commune, Bat Xat District, Lao Cai Province, Vietnam - Ngoc Anh LUU DAM, Huong Van BUI and Yoshinori SUMIMURA

Ethnomedicinal botany of the Apatani in the Eastern Himalayan region of India - Chandra Prakash Kala

Ethnomedicinal plants used by local inhabitants of Jakholi block, Rudraprayag district, western Himalaya, India - Ankit Singh, Mohan C. Nautiyal, Ripu M. Kunwar and Rainer W. Bussmann


http://fremaassamgov.in/office/upload/DRAFT%20REPORT%20to%20be%20revised-II.pdf
http://libproject.hkbu.edu.hk/was40/detail?channelid=1288&lang=en&searchword=herb_id=D00779
https://www.jstage.jst.go.jp/article/iscb/9/1/9_1/_pdf
http://www.innerpath.com.au/matmed/herbs/Gonostegia~hirta.htm
http://www.indiaenvironmentportal.org.in/files/India%20Jour%20of%20Trad%20Knowle.pdf
http://opensiuc.lib.siu.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1695&context=ebl
https://encrypted.google.com/patents/CN103611001A?cl=en
http://www.google.st/patents/CN101829302A?cl=en
http://tropical.theferns.info/viewtropical.php?id=Pouzolzia+hirta
https://www.jstage.jst.go.jp/article/iscb/9/1/9_1/_pdf

środa, 20 września 2017

Medinilla magnifica, Medinilla pendula, Medinilla speciosa i blisko spokrewnione gatunki

English version

      KRÓTKA CHARAKTERYSTYKA

   Medinilla to rodzaj tropikalnych krzewów, z których niektóre potrafią się piąć po drzewach jak pnącza, lub całkowicie rosną na drzewach. Ale nie jako pasożyty, one po prostu wykorzystują dogodne miejsca, takie jak rozwidlenia konarów, gdzie rośnie mech i gromadzą się opadłe martwe liście, zatrzymując nieco wilgoci i kompostu. Większość Medinillji pochodzi z Południowo-Wschodniej Azji, ale pewne gatunki odkryte zostały również w Afryce i Północnej Australii.
   Wiele gatunków Medinillji tworzy charakterystyczne kiście kwiatów poprzedzających różowe jagody, zmieniające po dojrzeniu kolor na czarny. Te kwiaty i jagody są zazwyczaj tak piękne, że niektóre z tych gatunków o najbardziej imponujących kiściach kwiatowych, zaczęły być uprawiane w celach ozdobnych. Najbujniej rosnącym i najbardziej spektakularnym z tych gatunków jest Medinilla magnifica, czyli Medinilla wspaniała. I dlatego jest ona najpopularniejszym gatunkiem Medinillji, który można znaleźć obecnie w hodowli na całym świecie. Kilka innych gatunków takich jak Medinilla pendula, Medinilla speciosa i Medinilla cummingii, pomimo że mniej popularne są również hodowane w tropikalnych ogrodach oraz jako rośliny domowe w krajach o mroźnych zimach.
   Pomimo faktu że wspomniane tutaj, uprawiane gatunki Medinillji, rodzą kiście jagód przypominające winogrona i nazywane są często jako Azjatyckie Winogrona (Asian Grapes). Większość posiadaczy tych roślin nigdy nie słyszała o tym że jagody te są jadalne. A ci nieliczni którzy o tym wiedzą, nigdy nie pomyśleli by o tym że liście, kwiaty, pąki kwiatowe, łodyżki kwiatowe i owocowe Medinilli są również jadalne. Jagody są bardzo słodkie i miękkie po dojrzeniu, pozostałe części włączając liście są chrupkie i kwaśne, co sprawia że Medinilla jest bardzo interesującym warzywem liściastym, i jednym z najbardziej niewykorzystywanych na całym świecie.
   Nawet na Filipinach, skąd M. magnifica, M. pendula i wiele innych gatunków Medinilli pochodzi, i gdzie obecnie rośliny te powszechniej występują jako ozdoby ogrodów niż rosną na dziko. Większość ludzi zna je jedynie z ich niesamowitego piękna, tylko niektórzy wiedzą że ich jagody są jadalne, bardzo nieliczni (głównie rdzenni mieszkańcy odległych rejonów górskich) wiedzą że liście Medinilli są jadalne, a ich właściwości lecznicze są prawie całkowicie nieznane.
   Bardzo trudno jest znaleźć jakiekolwiek wzmianki na temat jadalności lub zastosowań medycznych Medinilli w jakiejkolwiek literaturze, lub znaleźć kogoś kto mógłby ci coś o tym powiedzieć. Ale ja miałem szczęście. Pewnego dnia mój przyjaciel powiedział mi że jego roślina posiada nie tylko jadalne owoce, ale i jadalne, przyjemnie kwaśne liście. Wypytując go dowiedziałem się że w regionie Mountain Province (Cordillera, Filipiny) roślina ta nazywana jest Gulingbanban, a jej liście używane są do gotowania w potrawach zamiast Kalamansi (Citrofortunella microcarpa, kwaśny cytrus bardzo popularny na Filipinach, taka mikro limonka), lub Tamaryndu (niedojrzałe owoce lub świeże liście są powszechnie używane w Południowo-Wschodniej Azji dla ich kwaśnego smaku). Zakochałem się w liściach Medinilli od pierwszego kęsa. Tak mile kwaśne, orzeźwiające i chrupkie. I jest to nie tylko kwaśne liściaste warzywo (bardzo niewiele liściastych warzyw posiada jakąkolwiek kwaskowatość), ale jest to wieloletnie kwaśne liściaste warzywo. A wieloletnie, liściaste warzywa do całorocznego zbioru zawsze budzą moje poważne zainteresowanie, szczególnie jeśli dowiedzione jest że są łatwe w uprawie. Medinilla jest wspaniałym, pięknym krzewem, do którego tak wiele osób na całym świecie ma dostęp, ale tak niewiele wie o tym jak smaczne i zdrowe są jej liscie, owoce i kwiaty - to musi być zmienione.
   Od razu od pierwszego posmakowania liścia Medinilli, miałem silne przeczucie że muszą one posiadać jakieś znaczące działanie poprawiające zdrowie. Tak więc przekopywałem wiele źródeł, ale znalazłem niewiele informacji, i nawet moje największe autorytety z dziedziny warzyw i ziół Filipin, nie były w stanie powiedzieć nic na ten temat. I zazwyczaj sami byli zaskoczeni słysząc że liście Medinilli są jadalne. Ale te szczątkowe informacje jakie udało mi się znaleźć, na temat tradycyjnego zastosowania medycznego Medinillii. A także moje empiryczne doświadczenia, mogą przynajmniej dać wam ogólne pojecie o zdrowotnych właściwościach tych roślin. I mam nadzieję że artykuł ten zainspiruje i zdopinguje niektórych naukowców, do badań farmakologicznych i etnobotanicznych nad Medinillami, jako że obecnie ich liczba jest znikoma.
   
 
   Jeśli chodzi o botaniczną klasyfikację Medinillji to jest ona wielkim bałaganem. Istnieją dziesiątki niezidentyfikowanych gatunków, jako że cały czas odkrywane są nowe Medinillje, w odległych dzikich dżunglach Indonezji i Filipin. Niektóre z nich zanotowano jedynie w jednej lokacji, albo tylko jeden egzemplarz został kiedykolwiek znaleziony. Związane jest to z łatwością zapylania krzyżowego blisko spokrewnionych gatunków Medinilli, tworzone są przez to nowe hybrydy zarówno w stanie naturalnym, dzikim, jak i w uprawach gdzie ogrodnicy starają się aby wyprodukować nowe kultywary (na przykład o innym odcieniu kwiatów lub o bardziej okazałych).
    Ale nawet jeśli chodzi o te bardziej popularne gatunki Medinilli, brak jest dobrej botanicznej dokumentacji, a informacje z różnych źródeł przeczą sobie. Ale mogę was zapewnić że bez względu na to jaką nazwę naukową im nadano, jeśli są one bardzo podobne do gatunków Medinilli które pokazuję poniżej, mogą być one bezpiecznie spożywane i wszystkie smakują tak samo. W istocie nie ma żadnych doniesień o zatruciach jakimkolwiek z gatunków Medinilli, i jedynie liscie kilku gatunków (krzewiasto - pnących) z tych które próbowałem (40+), nie posiadały przyjemnego kwasnego smaku.


   Medinilla magnifica - Rose Grape, Philippine Orchid Tree (Angielski), Hong Wei Suan Jiao Gan (Chiny)






   Medinilla pendula - Agubangbang, Balanban, Ballangbang, Gubangbang (Igorot - Filipiny)







        Medinilla speciosa - Showy Asian Grapes (Angielski), Parijoto (Indonezja)






      Gulingbanban - Medinilla sp.     sp. - oznacza że jest to niezidentyfikowany gatunek Medinilli






             UPRAWA I ZBIÓR

    Medinilla magnifica, M. pendula, M. speciosa i blisko spokrewnione gatunki są wiecznie zielonymi, tropikalnymi krzewami, pochodzącymi z gęstych wilgotnych lasów Filipin, Malezji i Indonezji. Z natury są epifitami, co oznacza że często rosną na drzewach, ale nie jako pasożyty, ale po prostu korzystając z wilgoci i materiału organicznego nagromadzonego w rozwidleniach konarów. Pokazuje to że te Medinille tak samo Orchidee, potrafią z powodzeniem przetrwać przez długi czas mając niewiele gleby i wilgoci (Medinilla magnifica jest czasem nazywana Philippine Orchid a Medinilla myriantha - Malaysian Orchid). Ale dla najlepszego wzrostu powinny być sadzone w żyznej, kompostowej, lekko kwaśnej lub obojętnej, wilgotnej ale dobrze przepuszczalnej glebie. Ale jeśli rośliny te mają dużo pokarmu i wody, mogą rosnąć świetnie, ale mogą wytwarzać niewiele kwiatów. W takim wypadku, lekkie przesuszenie lub przycięcie, może pobudzić je do kwitnienia. Pomimo że lubią one wilgotne, częściowo zacienione miejsca, radzą sobie one dobrze z silnymi długotrwałymi suszami i piekącym słońcem (chociaż czasem na liściach mogą się pojawić żółto-brązowe plamy).
  Pomimo że ich liście mogą znacznie różnić się kształtem i rozmiarem, wszystkie gatunki Medinilli typu Asian Grapes mają taką samą charakterystykę wzrostu. Zamiast głównego pnia, wytwarzają wiele pędów prosto z podstawy korzeniowej, co powoduje że są one szeroko rozrastającymi się krzewami (ale mogą byś formowane aby mieć jeden główny pień i kształt parasola albo inny). Potrafią dorastać do ok. 2m wysokości i ponad tyle szerokości (M. magnifica może osiągać nawet 3m wysokości i 4m szerokości).
   Na Filipinach, pomimo że zazwyczaj jakieś kwiaty pojawiają się przez cały rok na okrągło, najintensywniejsze kwitnienie następuje w sezonie suchym. I ogólnie rośliny rosnące w miejscach bardziej nasłonecznionych kwitną obficiej niż te rosnące w zacienieniu. Medinillie nie lubią temperatur poniżej 10'C, ale przez krótki okres mogą przetrwać temperatury nawet bliskie 0'C, i żadne upały nie są im straszne. Ale w uprawie domowej wymagają regularnego spryskiwania czystą wodą w okresie zimowym, ponieważ systemy ogrzewania sprawiają że powietrze jest bardzo suche, co może powodować opadanie liści. Medinillie są dosyć odporne na szkodniki i choroby, ale przędziorki i grzybice mogą czasem atakować ich liscie, i niektóre ślimaki również je lubią. Łatwo rozmnaża się je zarówno przez sadzonki ze zdrewniałych pędów jak i nasiona.
   Liście Medinillii mogą być zbierane do spożycia o każdej porze roku. Pozostają świeże przez całkiem długi czas nawet w wysokich temperaturach, aby zatrzymać je świeże na jeszcze dłużej można zbierać całe gałązki i trzymać je w wodzie (ale oczywiście to strata gałązek jeśli mamy własne Medinillie na wyciągniecie ręki). Najlepsze są te które są młode ale w pełni lub prawie całkiem rozwinięte, nierozwinięte liście zazwyczaj są bez smaku, za to stare mogą być twardawe. Pomimo że ich jagody są dojrzałe dopiero kiedy mają czarną barwę, mogą być zbierane w czasie kiedy są nadal różowe, jeśli chcemy żeby miały kwaśny smak.



        ZASTOSOWANIE KULINARNE

   Większość gatunków Medinilli rodzi jadalne owoce. Pomimo że wiele z tych gatunków jest często nazywane Azjatyckimi Winogronami (Asian Grapes), są one podobne do winogron jedynie pod tym względem że ich owoce rosną zebrane w kiście. Owoce wielu Medinilli, takich jak Medinilla pendula, są podobne rozmiarem, wyglądem i budową (posiadają liczne drobne nasionka) do owoców czarnej jagody, ale niektóre gatunki takie jak Medinilla magnifica, płodzą owoce dwa lub trzy razy większe. Po pełnym dojrzeniu, te czarne owoce Medinilli są bardzo słodkie i smakują trochę jak czarne jagody, i są tak miękkie że nie można ich zebrać nie zgniatając. Dlatego właśnie mogą one być jedynie spożywane na świeżo lub zbierane na konfitury. Bardzo młode owoce są bez smaku, ale kiedy są starsze ale wciąż niedojrzałe, mają kwaśny smak. Jedna Filipinka powiedziała mi, że w takim właśnie stanie, zanim staną się słodkie, je się je na surowo maczane w occie. (Istnieją gatunki Medinilli o czerwonych i pomarańczowych jadalnych jagodach, niektóre wyrastają nie w gronach ale prawie całkiem wprost z gałęzi - ale to już inna historia).
    Soczyste łodyżki kwiatowo-owocowe, moga być jedzone na świeżo tak samo jak paki kwiatowe i otwarte kwiaty, i wszystkie one są zazwyczaj bardziej kwaśne od liści, ale ogólnie smakują bardzo podobnie. Ale świeżo rozwinięte kwiatki są wyjątkiem, ponieważ posiadają one nie tylko kwaśny smak Medinilli, ale również wspaniały unikalny aromat.
   Liście Medinilli mają miły, zazwyczaj silnie, kwaśny smak, co uważam za wspaniałe biorąc pod uwagę że większość warzyw liściastych posiada łagodny lub gorzki smak. Zazwyczaj są one bardzo chrupkie, ale na przykład starsze liście Medinilli magnifica mogą być dosyć twardawe i cierpkie, tymczasem nawet stare liście Medinilli pendula są chrupiące i niezbyt cierpkie. Najlepiej zbierać je kiedy jeszcze młode ale w pełni rozwinięte, nierozwinięte liście zazwyczaj nie mają żadnego smaku. Mogą być one jedzone na świeżo, dodawane posiekane do sałatek, lub używane do gotowania w potrawach takich jak zupy, gulasze, zasmażki, lub jakichkolwiek innych którym chcemy dodać nieco kwaśności. Mogą być one również poszatkowane dodawane do napoi zamiast cytryny.
           

        ZASTOSOWANIE MEDYCZNE

   Bardzo mało informacji można znaleźć gdziekolwiek, na temat właściwości medycznych gatunków Medinilli. Tylko niektóre rdzenne społeczności Południowo-Wschodniej Azji i Afryki posiadają wiedzę na temat leczniczego zastosowania Medinillii, otrzymaną od przodków. I prawdopodobnie istnieje o wiele więcej tradycyjnych zastosowań, poza tymi które zostały zanotowane podczas badań etnobotanicznych. Jedynie kilka farmakologicznych badań nad tymi roślinami przeprowadzono w Indonezji, na Filipinach, w Japonii i Wietnamie.
   Moje własne doświadczenia z M. magnifica, M. pendula, M. speciosa i podobnie wyglądającymi gatunkami Medinilli, mówią że ich świeże, młode, ale w pełni rozwinięte liście, mają wszystkie taki sam smak i właściwości. Są one kwaśne, posiadają właściwości ściągające, silnie rewitalizujące i stymulujące zarówno psychicznie jak i fizycznie. Pomimo że nie mogłem zaprzeczyć moim odczuciom, na początku wąchałem się przed uznaniem liści Medinilli za zioło stymulujące. Jako że efekt ten mógł być po prostu rezultatem autosugestii, i uczucie to mogło wynikać zwyczajnie z podekscytowania jako że jedzenie Medinilli było dla mnie czymś nowym. Ale moje wątpliwości zostały rozwiane, kiedy znalazłem informację że saponiny i steroidy zidentyfikowane zostały w liściach Medinilli speciosa. Saponiny znane są z poprawiania krążenia, zwiększania przepływu krwi zarówno do mózgu jak i mięśni, tymczasem steroidy przeważnie stymulują nasz umysł i ciało na poziomie hormonalnym. Liście te są również bogate w witaminę C, która zwalcza efekty zmęczenia, zwiększa odporność organizmu, posiada silne działanie przeciwutleniające, przeciwwirusowe i przeciwbakteryjne.
   Liście, kwiaty, niedojrzałe owoce i łodyżki kwiatów/owoców, potrafią dobrze poprawiać trawienie. Ale jeśli ktoś cierpi na nadkwasowość żołądkową, wtedy oczywiście powinien unikać kwaśnych części Medinilli i spożywać jedynie w pełni dojrzałe, słodkie owoce.
   Powiedziano mi również że zmiażdżone niedojrzałe owoce uśmierzają ból i usuwają opuchlinę po nacieraniu nimi w miejscu ugryzień przez mrówki.


   Poniżej umieściłem wszystkie informacje jakie udało mi się znaleźć na temat zastosowań medycznych Medinillji, łącznie z gatunkami które nie są głównym tematem tego artykułu, ale dalekimi krewnymi Azjatyckich Winogron.


   Medinilla pendula - w regionie Cordillera na Filipinach, liście są jedzone, lub odwary z liści pite jako kuracja przeciw kaszlowi, przeziębieniu i grypie. Testy potwierdziły przeciwutleniające działanie liści M. pendula (aktywność zwalczania wolnych rodników etanolowego ekstraktu z liści DPPH  IC50  255.363µg/ml). Owoce zawierają flawonoidy, alkaloidy, steroidy, saponiny i polifenole.

   Medinilla speciosa - w Indonezji kwiaty spożywane są bezpośrednio w celu wzmocnienia płodu. W Malezji w Sabah, wierzy się że jedzenie tych owoców może uchronić przed chorobami oczu. Testy fitochemiczne wykazały że owoce zawierają flawonoidy i saponiny. Ekstrakt etanolowy z owoców Medinilli speciosa wykazał umiarkowana cytotoksyczność przeciw komórkom raka piersi T47D (z wartością IC50 na poziomie 614,50 µg/ml i wywoływaniem zmniejszania żywotności komórek przy większym stężeniu), co sugeruje że może on być użyty jako środek chemoprewencyjny.
  Liście zawierają saponiny (1,1%), taniny, flawonoidy, glikozydy, steroidy i alkaloidy. Badania potwierdziły przeciwbakteryjne działanie liści M. speciosa, ich metanolowy ekstrakt wykazał większą efektywność przeciw bakteriom Gram pozytywnym, niż Gram negatywnym, (stopień minimalnej koncentracji wywołującej ograniczenie rozwoju (The Minimum Inhibition Concentration - MIC) metanolowego ekstraktu przeciw Escherichia coli to 50 mg/ml, a przeciw Staphylococcus aureus to12,5 mg/ml.).

   Medinilla magnifica - liście i pędy zawierają : fenole proste, kwasy fenolowe (galusowy, protokatechowy, wanilinowy, syryngowy, p-kumarowy, kawowy i ferulowy), phloroglucinol, polyphenol oxydase, ellagitannins, taniny - hydrolizujące (duże ilości) i skondensowane (niewielkie ilości), saponiny, alkaloidy i flawonoidy.
   Extrakt z Medinilli magnifica wykazał ograniczenie wzrostu i mnożenia się form trypogmastigotycznych pasożytów typu protozoa - Trypanosoma brucei (IC50  2.25 μg/mL), powodujących Śpiączkę Afrykańska.

   Medinilla radicans - Indonezyjczycy zjadają liście z odrobiną soli w celu pozbycia się krwi w kale, działanie to prawdopodobnie wynika z zawartości tanin powodujących ściąganie tkanek.

   Medinilla hasselti - w Malezji liście używane są zewnętrznie w celu łagodzenia bólów głowy

   Medinilla mirabilis - w zachodniej części tropikalnej Afryki (Nigeria, Kamerun, Gabon), liście używane są do zwalczania dolegliwości układu oddechowego. Liście te w połączeniu z Rajskim Ziarnem (Grains of Paradise, Melegueta Pepper - Aframomum melegueta), używane są jako środek przeciwkaszlowy. Podgrzane liście przykładane są na rany w celu zasklepianiu i lepszego gojenia.

   Medinilla crassifolia - w Indonezji rozgniecione liście stosowane są w formie okładów na świeże rany w celu zatrzymania krwawienia, liście zmiażdżone na pastę przykładane są na czoło aby przynieść ulgę od bólu głowy.

  Medinilla crassinerivia - liście są żute aby umożliwić poczęcie, roślina używana jest w leczeniu raka nosa, przeżuta przykładana jest na owrzodzenia

  Medinilla assamica - stosowana na wrzody, czyraki i rany   

  Medinilla corallina - na Borneo odwary z owoców i liści pite są przeciwko rzeżączce
 
  Medinilla septentrionalis - w Wietnamie, liście i młode pędy używane są przez rdzenne społeczności w leczeniu biegunki. Wyniki testów wykazały że etanolowy ekstrakt z M. septentrionalis posiada silne działanie przeciwbakteryjne, szczególnie przeciw bakteriom wywołującym biegunki, takim jak Salmonella spp., Shigella spp., Vibrio spp. i Escherichia coli. Etanolowy ekstrakt z M. septentrionalis również efektywnie zapobiega enteropulingowi, redukując zarówno przechodzenie węgla w jelicie cienkim, jak i wydalanie kału u myszy traktowanych olejem kastorowym przy 63 mg na kg–1 masy ciała. Dodatkowo nie zaobserwowano żadnych istotnych oznak toksyczności i umieralności u myszy traktowanych tym ekstraktem w dawkach do 10000 mg na kg–l masy ciała. Preliminarne badania fitochemiczne etanolowego ekstraktu z M. septentrionalis wykazały obecność węglowodanów, saponin, glikozydów nasercowych, flawonoidów, związków fenolowych, tanin i steroidów.

  Medinilla hypericifolia - na północy Sumatry w Indonezji, liście używane są przeciw rakowi

  Medinilla venosa - w Davao na Filipinach, liście używane są w celach leczniczych, szczególnie dla utrzymania zdrowia i czystości zębów.

  Medinilla teysmanni - sok z liści wyciskany jest na tropikalne wrzody

  Medinilla sp. - nazwa lokalna Lunu Aira - w Papui Nowej Gwinei, liście cięte są na kawałki,  gotowane z wieprzowiną i jedzone w celu leczenia anemii













































 
       Źródła

,, Medicinal Plants of Asia and the Pacific '' - Christophe Wiart, CRC Press 2006
,, CRC World Dictionary of Medicinal and Poisonous Plants '' - Umberto Quattrocchi, CRC Press 2016

Histochemical and pharmacological properties of Philippine rare plant species Medinilla magnifica Lindl. - Edgar Gary R. Vasallo, Jr.

The ethnobotany of medicinal plants in supporting the family health in Turgo, Yogyakarta, Indonesia - MAIZER SAID NAHDI, IKA NUGRAHENI ARI MARTIWI, DISCA CAHYARI ARSYAH

Ethno–botanical survey of edible wild fruits in Benguet, Cordillera administrative region, the Philippines - Racquel Tan Chua-Barcelo

Evaluation of DPPH Free Radical Scavenging Activity and Phytochemical Screening of Selected Folkloric Medicinal Plants in Tinoc, Ifugao, Cordillera Administrative Region, Philippines - Galvez, M. A. C

Screening North American plant extracts in vitro against Trypanosoma brucei for discovery of new antitrypanosomal drug leads - Surendra Jain, Melissa Jacob, Larry Walker and Babu Tekwani

Sitotoksisitas in vitro ekstrak etanolik buah parijoto (Medinilla speciosa, reinw.ex bl.) terhadap sel kanker payudara T47D - Iin Tussanti, Andrew Johan, Kisdjamiatun

Anti-Diarrheal Evaluation of Medinilla septentrionalis Pham Minh Nhut, Nguyen Xuan Minh Ai, Dang Thi Phuong Thao

The ethnomedicine of the Batak Karo people of Merdeka  sub-district, North Sumatra, Indonesia - Endang Christine Purba, Nisyawati, Marina Silalahi 

Ethnobotanical Investigation of Matigsalug Ethnic Group in Sitio Patag, Brgy. DatuSalumay, Marilog District, Davao City

BOTANICAL ETHNOGRAPHY OF MUTHUVANS FROM THE IDUKKI DISTRICT OF
KERALA - Ajesh T.P and R. Kumuthakalavalli

An ethnobotanical survey of medicinal plants used in the eastern highlands of Papua New Guinea - Ronald Y Jorim, Seva Korape, Wauwa Legu, Michael Koch, Louis R Barrows, Teatulohi K Matainahoand Prem P Rai

AKTIVITAS ANTIBAKTERI EKSTRAK DAUN PARIJOTO (Medinilla speciosa) TERHADAP Escherichia coli dan Staphylococcus aureus - Inge Octaviani

THE PHENOLICS AND A HYDROLYSABLE TANNIN POLYPHENOL OXIDASE OF MEDINILLA MAGNIFICA - KAREL L. VANDE CASTEELE, MONIQUE I. DAUW-VAN KEYMEULEN, PIERRE C. DEBERGH, LUDO J. MAENE, MARC C. FLAMEE
and CHRISTIAAN F. VAN SUMERE

Determination of the cytotoxic and root growth inhibiting activity of the crude extract
from the leaves of Medinilla magnifica Lindl (kapa-kapa). - Michelle Angeli B. Abadilla, Rotchelle Joy T. Collado, Rachelle Joy T. Tuazon, Angelita S. Rodriguez

Phytochemical Screening and Antioxidant Activity of Edible Wild Fruits in Benguet, Cordillera Administrative Region, Philippines - Racquel Barcelo

http://baguiomidlandcourier.com.ph/health.asp?mode=%20archives/2015/november/11-29-2015/health5-BSU-researchers-make-spread-from-wild-plant.txt
http://plants.jstor.org/stable/10.5555/al.ap.specimen.k000867239
https://en.wikibooks.org/wiki/Traditional_Chinese_Medicine/From_Maackia_Amurensis_To_Myrsine_Semiserrata
http://nopr.niscair.res.in/bitstream/123456789/7895/1/NPR%206(5)%20410-426.pdf
http://nopr.niscair.res.in/bitstream/123456789/13431/1/IJTK%2011%281%29%20166-171.pdf
https://www.jstage.jst.go.jp/article/cpb1958/34/6/34_6_2676/_pdf
http://www.mysabah.com/wordpress/mt-kinabalu-botanical-garden-of-kinabalu-park/
http://www.marketmanila.com/archives/more-great-finds-at-downtoearth
https://www.skyrail.com.au/about/news/skyrail-nature-diary/1054-the-fruiting-forest
http://bmb.gov.ph/downloads/ActionPlan/Philippine%20Plant%20Conservation%20Strategy%20&%20Action%20Plan.pdf