czwartek, 9 sierpnia 2018

Anredera cordifolia - Anredera sercolistna

English version

     KRÓTKA CHARAKTERYSTYKA

    Anredera cordifolia jest bujnie rosnącym, tropikalnym pnączem o sukulentycznych liściach, które wytwarza charakterystyczne nadziemne bulwy u nasady liści na starszych pędach, jak i duże podziemne bulwy. Wielu autorów pisze że roślina ta jest rodowita dla Ameryki Południowej a niektórzy że pochodzi ona z Chin. Ale obecnie można ją znaleźć rosnącą na dziko w wielu regionach o klimacie tropikalnym, gdzie uciekła z hodowli często stając się uciążliwym chwastem, z powodu swojego bardzo szybkiego wzrostu. Została ona rozprzestrzeniona nie tylko w większości terenów świata tropikalnego, ale również przeniesiono ją do ogrodów w rejonach o łagodnym klimacie umiarkowanym, a nawet zaczęto uprawiać jako roślinę domową doniczkową, głównie ze względów ja jej atrakcyjny wygląd i słodki zapach kwiatów. Ale pomimo że w niektórych częściach świata roślina ta jest całkowicie nieznana od tej strony, w wielu krajach jest ona o wiele bardziej ceniona ze względu na swoje właściwości kulinarne i medyczne niż za swój urok.
   Pomimo iż wielu botaników uważa że Anredera sercolistna pochodzi z Brazylii i sąsiednich krajów (lub może to tylko jeden botanik który tak twierdzi, a wszyscy inni po prostu powielają jego opinię bez żadnego zastanowienia), ja jestem raczej skłonny uznać że została ona tam ściągnięta z Chin, na długo za nim została ona tam zauważona przez botanistów już jako rozpleniony i zdziczały gatunek. Jednym z powodów dla których jestem skłonny tak uważać, jest fakt że będąc obecnie w Australii, można znaleźć tą roślinę w tak wielu miejscach rosnącą doskonale w dziczy. Że gdyby nie dobrze udokumentowane dowody na jej stosunkowo niedawne sprowadzenie na ten kontynent, można by łatwo pomyśleć że jest ona tak gatunkiem rodowitym.
    Drugim powodem jest fakt że trudno jest znaleźć jakiekolwiek zanotowane informacje na temat tradycyjnego zastosowania leczniczego, kulinarnego lub przynajmniej jej nazw w rdzennych językach kultur Ameryki Południowej. Tymczasem w Chinach i ich południowo-wschodnich sąsiedzkich krajach, Anredera cordifolia jest dobrze znanym warzywem i środkiem leczniczym, i mówi się o niej że jest tam używana od tysięcy lat.
    Trzecim powodem jest moja myśl że dawno, dawno temu pewien botanik mógł po prostu pomylić Anrederę cordifolia z Ullucus tuberosus, podobnie wyglądającym, blisko spokrewnionym i spożywanym w ten sam sposób co Anredera ale rodowitym dla Ameryki Południowej (Inkowie używali go przed przybyciem Europejczyków).
  No i na dodatek nawet Departamento de Horticultura e Silvicultura, Universidade Federal do Rio Grande do Sul, Brasil, podaje że - ,, Anredera cordifolia jest pnączem z rodziny Basellaceae bardzo powszechnie występującym w kilku Brazylijskich stanach, głównie na terenach opuszczonych, plantacjach kawy i sadach.'' A jej najpowszechniej używane nazwy potoczne w Południowej i Północnej to Parra de Madeira i Madeira Vine, obie oznaczają że jest to pnącze pochodzące z Madeiry. Madeira to wyspa położona w Archipelagu Portugalskim na północy Oceanu Atlantyckiego blisko Portugalii. Gdzie portugalscy kupcy z Ameryki Południowej mogli spotykać się z tymi przybyłymi z Chin stulecia temu.

   Pomimo że wiedza na temat użyteczności tej rośliny nie została tak szeroko rozpowszechniona jak sama ta roślina. W wielu krajach tropikalnych jest ona obecnie używana jako warzywo liściaste, warzywo bulwiaste, i środek ziołowy na infekcje, rany, dolegliwości wątroby, cukrzycę i inne schorzenia. Tak więc podczas gdy w wielu regionach sadzona jest ona jako ozdoba w ogrodach, w innych można ją zobaczyć częściej w ogródkach warzywnych lub nawet na plantacjach (Chin, Indonezja, Argentyna).
    Mówi się że Anredera cordifolia jest spożywana przez mieszkańców Chin, Tajwanu i Korei od tysięcy lat i posiada tam długą tradycję zastosowania leczniczego. Prawdziwa historia z Wojny Koreańskiej opowiada o poważnie rannym żołnierzu Wietkongu który musiał jeść liście Anredery. Po zjedzeniu tych liści jego rany zaczęły nagle stawać się świeższe i bardziej zdrowe. I od tamtego czasu Anredera stała się obowiązkowym pożywieniem w Wietnamie. 
  Stosunkowo niedawno zioło to stało się popularne w Indonezji, gdzie sadzone jest w ogrodach zarówno jako roślina ozdobna jak i warzywo, jak i również uciekło z hodowli, zdziczało i stało się chwastem środowiskowym na niektórych obszarach. Zostało tam ono prawdopodobnie ściągnięte z Chin, jako że w Indonezji i Malezji najczęściej zioło to nazywane jest Binahong, a uznaje się że słowo to pochodzi z języka używanego w Kantonie. Indonezja jest obecnie krajem gdzie Anredera cordifolia jest prawdopodobnie bardziej znana jako środek zielarski niż gdziekolwiek indziej. W ostatnich latach Indonezyjscy naukowcy przeprowadzili wiele testów badając skład chemiczny i działanie farmakologiczne tej rośliny. Poddając próbie jej tradycyjnie przypisywane właściwości medyczne i sprawdzając potencjał jej zastosowania we współczesnej profesjonalnej opiece medycznej zarówno ludzi jak i zwierząt hodowlanych. Tylko nieliczną ilość badań nad tym ziołem przeprowadzono w Chinach, na Tajwanie i w Malezji, i nie udało mi się znaleźć ani jednego dokumentu o tego typu badaniach przeprowadzonych w Ameryce Południowej lub innych krajach.

   Smutnym jest że instytucje rządowe w kilku krajach, jak Department of Agriculture, Fisheries and Forestry w Australii, uczą ludzi jak niszczyć tą rozchwaszczoną roślinę, zamiast uczyć ich jak używać jej jako pożywienia i środku leczniczego (zarówno dla ludzi jak i zwierząt) - o niczym takim nie wspominają oni nawet w swoich broszurach o tym że roślina ta jest jedynie zagrożeniem. Zamiast podawać im receptury na użycie tego ekspansywnego warzywa, mówią oni swoim obywatelom jakich herbicydów używać aby je zniszczyć. W Australii wydają oni również tysiące dolarów na wytępienie Anredery, i wprowadzili zakaz na ściąganie tej rośliny do Stanu Południowej Australii. Wydawać pieniądze na niszczenie ekologicznego, zdrowego pożywienia i leku, i deklarować jej posiadanie nielegalnym, co za chory świat!

   A oto niektóre z potocznych nazw używanych dla Anredery cordifolia: Madeira Vine, Potato Vine, Basell Potatoes, Lamb’s Tail Vine, Bridal Wreath, Mignonette Vine, Heart-leaf Madeira Vine, White Shroud (Angielski), Binahong (Indonezja i Malezja), Pinahong (Indonezja - Sulawesi), Winahong (Indonezja - Bali), Asahi-kazura (Japońska nazwa która używana jest również dla Antigonon leptopus), Dheng San Chi (Chiny - Kantoński), Luo kui Shu (Chiny - Mandaryński), Enredadera del Mosquito, Parra de Madeira (Hiszpański), iDlula (Republika Południowej Afryki), Folha Gorda, Bertalha (Brazylia), Rubaca (Kolumbia), Papilla, Zarza (Argentyna), Speck Blatter (Niemiecki, oznacza tłusty liść, bekonowaty liść), Vigne de Madère (Francuski).
  Anredera cordifolia posiada również botaniczne synonimy, takie jak: Boussingaultia cordifolia, Boussingaultia gracilis i Boussingaultia baselloides, ale żaden z nich nie jest obecnie używany.

   Istnieje kilka nazw gatunków Anredery które można znaleźć w literaturze botanicznej. Ale wszystkie ich opisy jakie znalazłem są szczątkowe i mętne, i nie ukazują ani jednej istotnie odmiennej cechy która odróżniałaby te tak zwane ,,inne gatunki'' od Anredery cordifolia. Aby przekonać mnie do uznania tych opisanych roślin za coś więcej niż tylko drobne mutacje A. cordifolia. A każdy kto kiedykolwiek uprawiał A. cordifolia przez pewien okres czasu i w różnych warunkach, wie dobrze że nawet klony z tego samego osobnika mogą wyglądać nieco odmiennie. Jedynym wyjątkiem jaki znam jest Anredera vesicaria synonim Anredera leptostachys, która zawsze ma znacznie węższe, eliptyczno-lancetowate liście i nie wytwarza bulw na nadziemnych pędach.
   Wszystkie gatunki Anredery nazwane inaczej niż cordifolia posiadają takie same zanotowane tradycyjne zastosowania medyczne, i odkryto w ich tkankach takie same substancje chemiczne jak te w u A. cordifolia.
   Anredera cordifolia może być łatwo pomylona z Basella rubra, i jako że liście obu tych roślin są głównie spożywane i stosowane jako środek zielarski w ten sam sposób, Basella bywa również nazywana Binahong w Indonezji. Poza bulwami, których B. rubra nie wytwarza, i zupełnie odmiennie wyglądającymi kwiatami, można je rozróżnić po pędach, które są o wiele grubsze u Baselli, nawet na młodych szczytach.


          UPRAWA I ZBIÓR

  Anredera sercolistna jest wieloletnim tropikalnym pnączem o sukulentycznych liściach. W gorącym i wilgotnym klimacie wykazuje gwałtowny wzrost i jej pędy mogą wzrastać o 1m długości w jedynie cztery dni. Może się ona rozrastać na ponad 10m wysokości i szerokości, obrastając całkowicie krzewy i niski drzewa. Z powodu wytwarzania wielu nadziemnych bulwek na swoich pędach roślina ta może być tak ciężka, że jej ciężar może nawet łamać konary drzew które pokrywa. Produkuje ona również podziemne bulwy, które mogą być większe niż piłka futbolowa i znajdować się nawet metr pod ziemią. Może ona również rosnąć bez żadnej podpory do pięcia się, będzie się wtedy płożyć po podłożu, tworząc gęstą matę tłumiącą drobną roślinność. Anredera może być łatwo rozmnażana przez swoje nadziemne lub podziemne bulwy, potrafi ona nawet wyrastać z odciętego kawałka bulwy. Szybko i łatwo wyrasta również z sadzonek i odkładów, a także może być rozmnażana z nasion.
   Faktycznie może ona być rozmnożona po prostu przez przypadek, wyrastając po prostu z kawałka odłamanego pędu (które łamią się łatwo) lub drobnej bulwki otrząśniętej przez wiatr. I to w połączeniu z gwałtownym wzrostem tej rośliny sprawia że jest ona bardzo inwazyjna. Jeden osobnik Anredery cordifolia może wyprodukować setki nadziemnych bulw, które potrafią wisieć na pędach latami, dorastając do wielkości kciuka i nieraz tworząc pęki większe od dłoni dorosłego człowieka. Mogą one opadać na ziemię po osiągnięciu dojżałości lub pod wpływem stresu środowiskowego. Nadziemne bulwy potrafią kiełkować nawet po 15 latach przechowywania, a podziemne po 10 latach. W regionach z suchszymi okresami roślina ta wytważa nasiona, które ponoć wymagają perfekcyjnych warunków aby wykiełkować.

  Anredera lubi klimat tropikalny i subtropikalny, ale rośnie również jako roślina wieloletnia w regionach o łagodnym klimacie umiarkowanym (z najniższymi temperaturami ok. -15'C). Ale mrozy zabijają jej nadziemną część, która odrasta z bulw na wiosnę. Może być ona również uprawiana jako roślina jednoroczna w miejscach o srogiej zimie, lub z łatwością hodowana w doniczkach jako roślina domowa. Można również po prostu przetrzymać jej bulwy w suchym, ciepłym miejscu przez zimę, aby wysadzić je z powrotem na dwór kiedy mrozy się skończą.
  Anredera lubi lekkie zacienienie i pełne nasłonecznienie, i dobrze sobie radzi z piekącym słońcem i silnymi suszami. Roślina ta ogólnie rośnie nieco lepiej w suchszym klimacie niż przy bardzo wysokiej wilgotności powietrza, ale jeśli nie będzie mieć dużo wilgoci w glebie jej wzrost będzie wolniejszy. Preferuje ona żyzną, kompostową, dobrze przepuszczalną glebę ale potrafi się zaadoptaptować do niemal każdego typu gleby. Anredera znosi lekkie zasolenie i mona j znalźć rosnącą w lasach namorzynowych.
  Kwiaty pojawiają się u niej przeważnie w porze suchej, dlatego roślina ta może wcale nie kwitnąć w klimacie wilgotnym przez cały rok. A jeśli chce się zmusić swoją doniczkową Anrederę do kwitnienia, należy przestać ją podlewać do czasu aż jej ziemia będzie całkowicie sucha i nieco przyciąć.
  Roślina ta jest generalnie odporna na choroby i insekty, chociaż może ona być atakowana przez grzybicę Alternaria alternata powodującą plamy na liściach, i żuki Plectonycha correntina lubią żerować na jej liściach. W uprawie domowej przędziorki i mszyce mogą być problemem.
  Liście, młode czubki pędów i bulwy Anredery mogą być zbierane o każdej porze roku, i nawet w temperaturze pokojowej liście i młode pędy dobrze się przechowują i potrafią zachować się nie więdnąc nawet przez kilka dni. Ale nie mając bliskiego dostępu do tej rośliny, i chcąc zachować ją świeżą na dłużej bez umieszczania w lodówce, można ścinać jej całe kilku metrowe pędy, i zwinięte trzymać w otwartym plastikowym worku, zrywając z nich liście i delikatne czubki pędów wedle potrzeby. Liście i pędy tego warzywa mogą być z łatwością zniszczone przez włożenie do lodówki ustawionej na bardzo niskie temperatury, przy stopniach bliskich zeru zielone tkanki tej rośliny szybko umierają i zaczynają gnicie. Bulwy mogą być przechowywane w chłodnym, suchym i ciemnym miejscu przez kilka lat. Wszystkie części tej rośliny mogą być pocięte i ususzone na słońcu w celu przechowywania na użytek medyczny.
   Liście i pędy Anredery są nie tylko spożywane przez ludzi, ale także używane do karmienia zwierząt howowlanych, takich jak króliki i kury.
 


       ZASTOSOWANIE KULINARNE

   Liscie i młode czubki pędów Anredery mogą być spożywane na surowo lub gotowane, świeże są bardzo soczyste, chrupiące i dosyć śluzowate, i mają lekko gorzki smak. Można je jeść na kanapkach, dodawać do sałatek, dusić na parze lub gotować jak szpinak, dodawać do zup lub potraw smażonych, albo smażyć w panierce lub cieście pakora, i są one bardzo pożywne.
  Na Tajwanie liście Anredery sercolistnej smażone na oleju sezamowym są często serwowane w restauracjach. Świeże liście sprzedawane są tam na lokalnych straganach a ich ceny są wyższe od niektórych innych warzyw.
   Jej bulwy, nazywane niekiedy Basell Potatoes (Basellowe Ziemniaki), mogą być jedzone na świeżo, ale moment po pogryzieniu tych przyjemnie chrupkich bulw, jej sok w połączeniu ze śliną zamienia się w gęsty śluz. Ale są one smacznym pożywnym warzywem korzeniowym po upieczeniu, usmażeniu lub ugotowaniu. Młode drobne naziemne bulwy Anredery mogą być prażone jak kasztany jadalne.
  Jedzenie na raz większych ilości świeżych liści lub bulw może powodować rozwolnienie.


        ZASTOSOWANIE KOSMETYCZNE

  W Chinach ekstrakt z liści i bulw Anredery cordifolia używany jest do szamponów, które mogą pobudzać metabolizm skóry i stymulować wzrost włosów. W Gujanach i Gwatemali, liście blisko spokrewnionego gatunku Anredera leptostachys są miażdżone i ich sok używany do mycia aby nadać skórze i włosom miękkości i sprężystości, dzięki jego właściwościom nawilżającym.
  W Ekwadorze rośliny gatunku Anredera ramosa w całości są miażdżone i rozcierane w gorącej wodzie, i używa jej do kąpieli dla dzieci w celu zatrzymania gorączki i bólów głowy. W Argentynie używa się jej do mycia niemowląt.



       ZASTOSOWANIE MEDYCZNE

   Anredera cordifolia posiada prawdopodobnie kilku tysiącletnią tradycję zastosowania medycznego w Chinach, na Tajwanie i w Korei. Od wielu lat jest ona również używana jako ludowy środek leczniczy w niektórych regionach Południowo-wschodniej Azji i Ameryki Południowej. Pod koniec ubiegłego stulecia, badania naukowe nad składem chemicznym i właściwościami farmakologicznymi tej rośliny rozpoczęto przeprowadzać na Tajwanie i w Chinach. W ostatnich latach Anredera zyskała uwagę naukowców w Malezji i Indonezji, gdzie rządowe wsparcie dla promocji medycyny ziołowej spowodowało że Indonezja stała się liderem w badaniach nad tym ziołem. Duża liczba pozytywnych wyników testów nad działaniami medycznymi Anredery przypisywanymi jej przez ziołoleczników, przyczyniła się do dalszej popularyzacji użycia tej rośliny jako leku ziołowego. Ale poza tymi kilkoma azjatyckimi krajami, gdzie posiada ona wysoką reputację i znaczące miejsce w lecznictwie ludowym, głównym nurcie współczesnego ziołolecznictwa a nawet medycynie ortodoksyjnej. Zioło to jest głównie jedynie ludowym środkiem leczniczym w kilku innych regionach globu, pomimo jej szerokiego rozpowszechnienia na świecie i często sporej popularności jako warzywo.

   Liście i pędy Anredery cordifolia opisywane są jako : przeciwutleniające, przeciwdrobnoustrojowe, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwwrzodowe, gastroprotekcyjne, wspomagające trawienie, ochraniające wątrobę i nerki, moczopędne, przeciwcukrzycowe, przeciwhipoglikemiczne, przeciwnadciśnieniowe, hipolipidemczne, przeciwrakowe (cytotoksyczne i antymutagenne), stymulujące gojenie ran, homeostatyczne, przeciwpasożytnicze i przeciwotyłościowe.

  W Tradycyjnej Chińskiej Medycynie świeże lub ususzone na słońcu bulwy są najczęściej używaną częścią tej rośliny. Ich nazwa farmaceutyczna to Bulbilus anrederae, zwane są one także Tang Saam Cat po Kantońsku, Tu San Qi na Tajwanie, Akazakazura w Japonii, Deungsamchil w Korei. Opisywane są one jako gorzkie, rozgrzewające, pobudzające żołądek i śledzionę, otwiera merydiany wątroby i nerek, tonizuje nerki, wzmacnia lędźwie i kolana, usuwa opuchlizny i eliminuje zastój krwi. W terminologii Ziołolecznictwa Zachodniego bulwy Anredery opisywane są jako : przeciwzapalne, ochraniające wątrobę i nerki, przeciwwirusowe (anti-herpes virus, anti-adenoviruses), tonizujące, i stymulujące produkcję tlenku azotu. Prawdopodobnie posiadają one również większość jeśli nie wszystkie pozostałe działania zielonych części Anredery, jako że często opisywane i stosowane są one na równi.

   Liście Anredery cordifolia zawierają : saponiny 28mg/g (triterpenoid saponin [boussingoside A1]), flawonoidy (tetrahydroxyflavonol, desmosflavone, demethoxymatteucinol), polifenole, alkaloidy, chinony, steroidy (beta-sitosterol), terpenoidy, monoterpenoidy i seskwiterpenoidy, polisacharydy, monosacharydy (L-arabinose, D-galaktose, L-rhamnose,D-glucose), glikozydy, kwas askorbinowy, kwas oleanolowy, fenol i związki fenolowe (p-coumaric acid).
  100g lisci Anredery cordifolia zawiera : 136mg potasu, 89mg wapnia, 18mg fosforu, 1.61mg żelaza, 0.78mg witaminy C, 0.59mg niacyny, 0.13mg witaminy B2, 0.01mg witaminy B1.

  W bulwach Anredery wykryto : saponiny 43mg/g (triterpenoid saponins [larreagenin, 3β-hydroxy-30-noroleana-12, 18-dien-29-oate, boussingoside E and quinosaponin-9]), flawonoidy, polifenole, polisacharydy, taniny, steroidy, proteiny (anacodin), kwas ursolowy. 

   Liście, całe pędy, nadziemne i podziemne bulwy jak również i kwiaty Anredery cordifolia, przyjmowane są w wielu formach. Mogą być one spożywane świeże lub ususzone (kapsułki, pigułki i całe lub pocięte ususzone bulwy dostępne są na niektórych rynkach azjatyckich), w formie wywarów lub nalewek. W Tradycyjnej Chińskiej Medycynie standardowe dawki dla użycia wewnętrznego wywarów z nadziemnych bulw wynoszą 3-9g suszu lub 30-60g świeżych. Mogą być one zwyczajnie gotowane w wodzie lub w rosole albo zupie z wieprzowiny.

   Roślina ta stosowana jest wewnętrznie jako środek w leczeniu schorzeń takich jak :
 
- Infekcje. Jest ona powszechnie spożywana w celu zwalczania wielu różnych typów infekcji, zarówno bakteryjnych, wirusowych, grzybicznych lub pasożytniczych. W Indonezji Anredera jest tradycyjnie stosowana na infekcje żołądkowe, nerek, gruźlicę i dur brzuszny. W Kolumbii wywary z liści i pędów spożywane są przy gorączce i infekcjach skórnych (zioło to jest również szeroko stosowane zewnętrznie na choroby skórne, ale więcej o tym poniżej w tym artykule). Używa się jej również w leczeniu chorób przenoszonych drogami płciowymi.
   Antybakteryjne działanie tego zioła opisane zostało jako podobne do antybiotycznego działania penicyliny i tetracykliny, z szerokim spektrum zwalczanych organizmów. Działa ona zarówno na gram-dodatnie jak i gram-ujemne bakterie. Badania dowiodły że zioło to hamuje wzrost Aeromonas hydrophila, bakterii występującej w rybach, wywołującej zaburzenia żołądkowe u ludzi, i Streptococcus pyogenes które mogą wywoływać zapalenie migdałków. 
   Bulwy posiadają potwierdzone działanie przeciw wirusom typu herpes i adenovirusom in vitro, flawonoidy wyizolowane z tej rośliny wykazały lekkie działanie przeciw HIV.

- Schorzenia wątroby. W Chinach i Indonezji Anredera jest spożywana w celu ochrony i regeneracji wątroby, oraz jako środek przeciwzapalny, jest ona używana w leczeniu chorób wątroby takich jak zapalenie wątroby.

- Dolegliwości żołądkowe. Anredera jest szeroko konsumowana jako pomoc na zaburzenia układu trawiennego, takie jak infekcje, stany zapalne żołądka i jelita grubego, biegunki i wrzody. Pomimo że jest ona ogólnie uważana za zioło przeciwbiegunkowe, głównie dzięki swoim właściwościom przeciwmikrobicznym, łagodzącym żołądek i relaksującym mięśnie układu trawiennego, jej świeże liście i bulwy mogą działać rozwalniająco zjedzone w większych dawkach. Historycznie, sadzono ją często w pobliżu latryn w Australii ze względu na to działanie. Sam osobiście zjadam jedynie dwa lub trzy listki na raz na czczo, i nigdy nie doświadczyłem działania rozwalniającego. I myślę że można zjeść ich o wiele więcej na jeden raz nie mając rozwolnienia, jeśli jest to w połączeniu z solidnym posiłkiem.

 - Problemy układu oddechowego. Na południu Meksyku i na Kubie zanotowano wewnętrzne użycie tego zioła w terapii astmy i bronchitu. Na Jawie w Indonezji roślina ta jest używana w leczeniu gruźlicy, astmy, i ogólnie różnego typu kaszlu. W Kolumbii, świeże liscie i pędy są macerowane w wodzie i używane do miejscowych kąpieli na dolegliwości oddechowe.

- Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego. W Indonezji Anredera jest stosowana w terapii wielu dolegliwości układu krążenia, takich jak podwyższone ciśnienie krwi, podwyższony poziom cholesterolu, i zakrzepy krwi. Na południu Meksyku i na Kubie używa się jej w kuracji palpitacji serca.
   Ekstrakty z liści Anredery sercolistnej w dawkach 50 mg/kg bw wykazay działanie antyhipertensyjne w testach na szczurach, zmniejszają one również tępo pracy serca wywołane adrenaliną i wykazują słabe działanie moczopęne porównywalne do furosemide. Etanolowe ekstrakty z Anredery cordifolia wykazały działanie rozszerzające naczynia krwionośne w kręgach aorty u królików, a także rozszerzające naczynia serca u żab.
   Dowiedziono również że roślina ta jest pomocna w leczeniu chorób serca dzięki obniżaniu poziomu lipidów, trójglicerydów i LDL, i podwyższaniu poziomu HDL.

- Cukrzyca. Zioło to jest powszechnie używane jako tradycyjny lek przeciw-cukrzycowy w Indonezji, na Tajwanie i w Kolumbii. W Indonezji w tym celu gotuje się liście i pije wywar po ostudzeniu.
  Anredera sercolistna należy do tych roślin które imitują działanie insuliny. Saponiny zawarte w liściach i bólwach tej rośliny pełnią funkcję stymulacji wydzielania insuliny w komórkach trzustki, z intensywnością zależną od dawki. Standaryzowane ekstrakty z liści Anredery cordifolia posiadają działanie hamujące enzym alfa-glucosidase.

- Gojenie ran. Anredera słynie w wielu krajach Azji Południowo-wschodniej i Ameryki Południowej z bycia środkiem na przyśpieszenie gojenia ran. Pomimo że jej liście stosowane są głównie zewnętrznie jako okłady na rany, działając antyseptycznie i przeciwzapalnie, ich spożywanie posiada dowiedzioną skuteczność w stymulacji gojenia ran.
  Prawdziwa historia opowiada o żołnieżu Wietkongu który został poważnie ranny podczas Wojny Wietnamskiej, i musiał jeść liscie Anredery. Jego rady momentalnie zaczęły stawać się świeższe i zdrowsze, i od tamtego czasu roślina ta stała się obowiązkowym pożywieniem w Wietnamie. W Indonezji jest ona zarówno spożywana jak i stosowana zewnętrznie po operacjach i porodach. W Chinach i na Tajwanie Anredera sercolistna jest ważnym składnikiem słynnego medykamentu w proszku - Yunnan Baiyao, używanego w celu zatrzymania krwawienia.   

- Problemy z nerkami. W Indonezji Anredera jest stosowana tradycyjnie przeciw infekcjom nerek. W Tradycyjnej Chińskiej Medycynie roślina ta (szczególnie nadziemne bulwy) jest używana w ziołowych preparatach na leczenie różnych dolegliwości nerek i jako środek ochraniajacy nerki i moczopędny.
  Testy laboratoryjne potwierdziły że liście A. cordifolia mogą zapobiegać toksycznemu uszkodzeniu nerek, pomagają w regeneracji komórek nerek i polepszają funkcjonowanie nerek.

- Obrzęki. Roślina ta jest przyjmowana doustnie jako pomoc przy obrzękach, posiada ona działanie moczopędne. Wodne ekstrakty z liści, pędów i bulw potrafią ograniczyć obrzęki paluchów u szczurów wywołane przez carrageenan gum. Stosuje się ja również zewnętrznie w formie okładów lub używa do masowania dotkniętych schorzeniem miejsc.

- Nowotwory. W Indonezji wywary z liści używane są przeciwko nowotworom.
    Wyniki badań wykazały że ekstrakt z liści A. cordifolia jest obiecującym środkiem przeciwrakowym przeciw komórkom raka szyjki macicy typu HeLa (wykazały one działanie cytotoksyczne i pobudzały apoptozę komórek HeLa z IC50 w ilości 75 μg/mL), a także dobre działanie przeciwko komórkom raka jelita grubego typu HT-29 i komórkom raka piersi typu MDA-MB231.

- Stan poporodowy. W Indonezji roślina ta stosowana jest w celu poprawy stanu zdrowia po porodzie, szczególnie dla leczenia ran po operacji cięcia cesarskiego. W Tajlandii Anredera cordifolia jest jednym z najczęściej używanych gatunków roślin leczniczych stosowanych w kąpielach ziołowych i suplementach diety.

- Bóle. Posiekane liście A. cordifolia gotowane są w wodzie i używane jak ludowy przeciwbólowy środek leczniczy w Kolumbii i na Tajwanie. W północno-zachodniej części Argentyny, pędy A. cordifolia stosowane są jako lek bóle głowy i bóle zębów. W Chinach nadziemne bulwy są używane przeciw bólom w biodrach i kolanach, obrażeń i złamań.
   Wyniki testów sugerują że etanolowe ekstrakty z Anredery cordifolia wykazują znaczące działanie przeciwbólowe, porównywane ze standardowymi lekami.

- Napięcie mętalne i stres fizyczny. W Indonezji roślina ta jest tradycyjnie używana w celu ulgi w stanach napięcia umysłowego i fizycznego. W Chinach bulwy i liście stosowane są jako środek sedatywny.

- W Indonezji zioło to używane jest w celu stymulacji wzrostu ilości mleka u karmiących matek.

- W Tradycyjnej Chińskiej Medycynie Anredera stosowana jest w celu wzrostu poziomu męskiego libido.

- Żucie świeżych liści lub bulw, albo używanie wywarów z suszonego ziela lub bulw do płukania ust, pomaga przy zapaleniu gardła i krwawiących dziąsłach.



   Zewnętrznie, wszystkie części rośliny Anredera cordifolia są stosowane, ale w szczególności świeże zmiażdżone liście są przykładane na :
  
- Rany. Jednym z najczęstrzych tradycyjnych zastosowań leczniczych tej rośliny jest jej użycie zewnętrzne na rany w celu stymulacji gojenia. Zazwyczaj przykłada się świeże rozgniecione liście, ale pasta z bulw lu całych młodych pędów, wywary lub inne płynne ekstrakty z jakiejkolwiek części rośliny mogą również być używane w formie okładów lub do obmywania. Pomaga ona na wiele sposobów, jako że zioło to działa nie tylko antyseptycznie i przeciwzapalnie zapobiegając infekcjom, ale również pomaga w regeneracji tkanki skóry poprzez wzrost ilości komórek fibroblastów, i stymulację tworzenia kolagenu (jak wykazały wyniki testów laboratoryjnych).
   Badania farmakodynamiczne pokazują że Anredera sercolistna pomaga obniżyć czas potrzebny dla krzepnięcia krwi.
  Anredera jest stosowana zewnętrznie nie tylko na drobne zranienia ale również w celu leczenia poporodowych ran krocza, ran po cięciu cesarskim i innych operacjach chirurgicznych. W konkluzji jednego z badań klinicznych przeprowadzonych w Indonezji stwierdzono że : ,, Wywar wodny z Binahong [najpopularniejsza nazwa używana dla A. cordifolia w Indonezji] jest bardzo dobry dla rewitalizacji skóry, dodaje jej wytrzymałości, pobudza krążenie krwi, usuwa opuchlizny i zakrzepy krwi, przywraca jej dobra kondycję, i leczy rany. Wywary wodne z Binahong mogą być używane jako alternatywny środek w leczeniu ran krocza.''

- Poparzenia skóry. Tradycyjne stosowanie świeżych, zmiażdżonych liści Anredery jako okłady na poparzenia, zostało dowiedzione w testach laboratoryjnych jako efektywne we wzmaganiu procesów gojenia.

- Stłuczenia, zasiniaczenia. Zmiażdżone bulwy i świeże liście są stosowane w celu pozbycia się siniaków i opuchnieć. Zioło to pomaga zatrzymać wewnętrzne krwawienie i przynosi ulgę stłuczonym miejscom, i uśmierza bóle.

- Złamania. W Chinach, Indonezji i Meksyku, Anredera jest stosowana zewnętrznie w leczeniu złamań kości i otwartych ran tkanki mięsniowej.

- Stany zapalne mięśni i ścięgien, artretyzm, podagra. W wielu krajach świeże, zmiażdżone części rośliny są przykładane w miejscach stanów zapalnych i bóli artretycznych (są one również jedzone i wywary z nich pite w celu przyniesienia ulgi).

- Dolegliwości układu oddechowego. W Kolumbii wodny macerat ze świeżych liści i pędów stosowany jest do miejscowych kąpieli w przypadkach problemów z oddychaniem.

- Opuchliny. Świeże liście są miażdżone i używane jako okłady i do masowania dotkniętych schorzeniem miejsc.

- Pogryzienia i użądlenia. Brazylijczycy stosują tradycyjnie liscie A. cordifolia w leczeniu ran po ugryzieniach zwierząt, np. psów, ukąszeniach pająków i użądleniach insektów.

- Schorzenia skóry. Zmiażdżone liście przykładane są na grzybice, kurzajki, czyraki, świąd, irytacje i hemoroidy. W Republice Południowej Afryki sok z liści stosowany jest na swędzące alergiczne wysypki spowodowane przez kontakt z brudną wodą.

- Zmiażdżone bulwy A. cordifolia przykładane są w celu wzmocnienia lędźwi i kolan.

- W Ekwadorze cała roślina Anredery ramosa jest miażdżona i rozcierana w gorącej wodzie, która używa się do kąpieli dla dzieci w celu ulgi w gorączce i bólach głowy. W Argentynie używa się jej do kąpania niemowląt, a wywary z suszonych liści są stosowane przeciw bólom neuralgicznym i do przemywania oczy.



   EFEKTY UBOCZNE I PRZECIWWSKAZANIA

 Spożywanie i medyczne zastosowanie Anredery cordifolia jest ogólnie uznawane za bezpieczne jeśli stosowane z właściwym umiarkowaniem. Pomimo jej używania jako pożywienia i leku przez setki lat przez wiele różnych kultur, brak jest jakichkolwiek relacji o jej szkodliwości. Badania laboratoryjne również wykazały brak ostrej jak i przewlekłej toksyczności spożywania ekstraktów z liści A. cordifolia. Wyniki testów przeprowadzonych na szczurach sugerują że kobiety w ciąży mogą bezpiecznie spożywać liście tej rośliny.
   Niemniej jednak jak każda z roślin bogatych w saponiny, może ona powodować silne interakcje spożywana podczas przyjmowania pewnych leków, na przykład podczas terapii hormonalnej. Nadmierne spożycie świeżych części Anredery cordifolia może powodować biegunki, a w przypadkach ekstremalnych nawet wymioty.
































    Źródła

,, Mansfeld's Encyclopedia of Agricultural and Horticultural Crops '' - Rudolf Mansfeld, R. Büttner,
Springer Science & Business Media 2001

,, Encyclopedic Reference of Traditional Chinese Medicine '' - Yang Xinrong, Chen Anmin, Ma Yingfu, Gao Yuan, Gao Zhemin, Springer Science & Business Media 2003

,, CRC Ethnobotany Desk Reference '' - Tim Johnson, CRC Press 1998

BINAHONG LEAVES (ANREDERA CORDIFOLIA TENORE STEEN) EXTRACT AS AN ALTERNATIVE TREATMENT FOR PERINEAL WOUND HEALING OF POSTPARTUM MOTHERS - Dita Selvia Aditia, Syarief Thaufik Hidayat, Nur Khafidhoh, Suhartono, Ari Suwondo

Effectiveness of binahong decoction water (Anredera cordifolia (ten) steenis) for perineal wound healing at home delivery aesya grabag Magelang, Indonesia - Kartika Wijayanti, Rahayu Heni Setyowati Esti

ANTI-HIPERCHOLESTEROLEMIA OF ANREDERA CORDIFOLIA IN HYPERCHOLESTEROLEMIA RAT WISTAR THROUGH DECREASE OF MALONDIALDEHYDE AND 8-HYDROXY-DIGUANOSINE - Sri Wahjuni

Medicinal plants: A general review and a phytochemical and ethnopharmacological screening
of the native Argentine Flora - Gloria E. Barboza, Juan J. Cantero, César Núñez, Adriana Pacciaroni and Luis Ariza Espinar

Isolation, Purification and Structural Characterization of Two Novel Water-Soluble Polysaccharides from Anredera cordifolia - Zhi-Peng Zhang, Can-Can Shen, Fu-Li Gao, Hui Wei, Di-Feng Ren and Jun Lu

CYTOTOXIC ACTIVITY OF ANREDERA CORDIFOLIA LEAF EXTRACT ON HELA CERVICAL CANCER CELLS THROUGH p53 INDEPENDENT PATHWAY - SRI HARTATI YULIANI, CLARA DEVI ANGGRAENI, WINDA SEKARJIATI, ANDUNG PANJALU

Efficacy of Ethanol Extract of Anredera cordifolia (Ten) Steenis Leaves on Improving Kidney Failure in Rats - E.Y. Sukandar, I. Fidrianny and L.F. Adiwibowo

Effects of herbal ointment containing the leaf extracts of Madeira vine (Anredera cordifolia (Ten.) Steenis) for burn wound healing process on albino rats - Wiwik Misaco Yuniarti and Bambang Sektiari Lukiswanto

Topical Binahong (Anredera cordifolia) Leaf Extract Increases Interleukin-6 and VEGF (Vascular Endothelial Growth Factor) during Burn Wound Healing in Wistar Rats Infected with Pseudomonas aeruginosa - Dewa Made Sukrama, Desak Made Wihandani, Amertha Putra Manuaba

Preliminary Study of Blood Pressure Lowering Effect of Anredera cordifolia (Ten.) Steenis) on Wistar Rats - Afrillia Nuryanti Garmana, Elin Yulinah Sukandar, Irda Fidrianny 

ACUTE AND SUB CHRONIC TOXICITY STUDY OF ETHANOL EXTRACT OF ANREDERA
CORDIFOLIA (TEN.) V. STEENIS LEAVES - C.D. SALASANTI, E. Y. SUKANDAR, I. FIDRIANNY

Ethanolic extract of Anredera cordifolia (Ten.) Steenis leaves improved wound healing in guinea pigs - Isnatin Miladiyah and Bayu Rizky Prabowo

Determination of Saponin Compound from Anredera cordifolia (Ten) Steenis Plant (Binahong) to Potential Treatment for Several Diseases - Sri Murni Astuti, Mimi Sakinah A.M, Retno Andayani, Awalludin Risch B.M

VASODILATATION EFFECT OF ETHANOLIC EXTRACT OF ANREDERA CORDIFOLIA, SONCHUS ARVENSIS L, AND URSOLIC ACID ON ISOLATED RABBIT AORTIC AND FROG HEART - ELIN YULINAH SUKANDAR, AHMAD RIDWAN, YEDY PURWANDI SUKMAWAN

Activity of Several Plant Extracts Against Drug-Sensitive and Drug-Resistant Microbes
Afrillia Nuryanti Garmana, Elin Yulinah Sukandar, and Irda Fidrianny

THE TRITERPENOID SAPONIN FROM BINAHONG [Anredera cordifolia (Ten) Steenis] TO POTENTIAL USING AS ANTIDIABETIC ACTIVITY IN ANIMAL LABORATORY - Sri Murni Astuti, A. M. Mimi Sakinah, Awalludin Risch

Anti-inflammatory effects of Anredera cordifolia and Piper crocatum extracts on lipopolysaccharide- stimulated macrophage cell line - Dian Ratih Laksmitawati, Anisa Widyastuti, Nadia Karami, Ervi Afifah, Dwi Davidson Rihibiha, Hayatun Nufus and Wahyu Widowati

Standardization and Α-Glucosidase Inhibitory of Extract from Anredera Cordifolia Leaves - Ratna Djamil, Wiwi Winarti, Syamsudin, Merrysca Rasna

 EVALUATION OF TERATOGENICITY EFFECTS OF ETHANOLIC EXTRACTS OF BINAHONG LEAVES (ANREDERA CORDIFOLIA(TEN) STEENIS) IN WISTAR RAT - ELIN YULINAH SUKANDAR, NENG FISHERI KURNIATI, VIA FITRIA

Administration of Binahong (Anredera Cordifolia (Ten) Steenis) Leaves Extract Fixes Pancreatic β-cell Damage through Lowering Blood Glucose and Advanced Glycation End Products (AGEs) Level in Hyperglycemic Wistar Rat - Sri Wahyuni1, I Wayan Putu Sutirta Yasa

Antioxidant Assay Guided Separation of the Methanol Stem Fraction of Binahong  (Anredera Cordifolia) using Cyclic Voltammetry Method - Noviany, Ratu Dwi Gustia Rasyidi and Andi Setiawan

Effect of Topical Application of Binahong [Anredera cordifolia (Ten.) Steenis] Leaf Paste in Wound Healing Process in Mice - Gurwinder Kaur, Gurcharan Singh, Novi Vicahyani Utami, Hermin Aminah Usman

The Effect of Binahong to Hematoma - Sri Sumartiningsih 

Comparison of Oxalate Content in Foods and Beverages in Taiwan - Jeng-Yu Tsai, Jong-Khing Huang, Tony T. Wu, Ying Huei Lee

OPTIMIZATION PROCESS OF BINAHONG EXTRACTION AND CHARACTERIZATION STUDY - SRI MURNI ASTUTI

Phytochemical analysis of Binahong (Anredera Cordifolia) leaves extract to inhibit In Vitro growth of Aeromonas Hydrophila - Mohammad Basyuni, Prita Yulianti Anasta Br Ginting, and Indra Lesmana

Pengaruh Eksrak Daun Binahong (Anredera cordifolia (Ten.) Steenis) Terhadap Pertumbuhan Bakteri Streptococcus pyogenes Secara In Vitro - Yuliana Prasetyaningsih, Eni Kurniati, Dina Setiarini

STUDY OF MECHANISM OF BINAHONG (ANREDERA CORDIFOLIA) LEAVES EXTRACT AND CORN HAIR (ZEA MAYS) EXTRACT AND ITS COMBINATION ON RENAL IMPROVEMENT OF RAT - Prof.Dr. Elin Yulinah Sukandar, Dr. Joseph I. Sigit, Msi., Levina Ferdiana Adiwibowo

Evaluation of analgesic activities of ethanolic extract of Anredera cordifolia (ten) steenis leaf - Yuziani, Harahap, Karsono

Antibacterial activities of Anredera Cordifolia (Ten.) V. Steenis leaves extracts and fractions - Ni Putu Eka Leliqia, Elin Yulinah Sukandar, Irda Fidrianny 

A New Sapogenin from Boussingaultia gracilis - Huey-Yi Lin, Sheng-Chu Kuo, Pei-Dawn Lee Chao, and Tzong-Dann Lin

One New Flavanoid and Anti-HIV Active Constituents from Boussingaultia gracilis Miers var. pseudobaselloides Bailey - GU QIONG, MA YUNBAO, ZHANG XUEMEI

The antiinflammatory and liver protective effects of Boussingaultia gracilis var. pseudobaselloides extract in rats - Chun‐Ching Lin  Tuan‐Ching Sung  Ming‐Hong Yen

Anti-obesity and hypolipidemic effects of Boussingaultia gracilis Miers var. pseudobaselloides Bailey in obese rats. - Wang L, Bang CY, Choung SY.

Inhibitory effects of ethanolic extracts of Boussingaultia gracilis on the spasmogen-induced contractions of the rat isolated gastric fundus - Wen-Chuan Lin, Shu-Chuen Wu, Sheng-Chu Kuo

Popular knowledge about the use of plant Anredera cordifolia (fat leaf) - Elisa Vanessa Heisler; Marcio Rossato Badke; Andressa Andrade; Maria da Graça Soler Rodrigues

The medicinal use of some weeds, problem and alien plants in the Grahamstown and Peddie districts of the Eastern Cape, South Africa - A.P. Dold and M.L. Cocks

Notes on the occurrence of Anredera cordifolia (Tenore) van Steenis (Basellaceae) - a non-indigenous prospective medicinal plant in North East India from Meghalaya - Dilip Kr. Roy and Bipin Kr. Sinha

Use and valuation of native and introduced medicinal plant species in Campo Hermoso and Zetaquira, Boyacá, Colombia - Cadena-Gonzalez, Ana Lucia; Sørensen, Marten; Theilade, Ida

The use of traditional medicines to lower blood pressure: A survey in rural areas in Yogyakarta - Riana Rahmawati, Beata Bajorek

THE USE OF VARIOUS PLANT TYPES AS MEDICINES BY LOCAL COMMUNITY IN THE ENCLAVE OF THE LORE-LINDU NATIONAL PARK OF CENTRAL SULAWESI, INDONESIA - Rosmaniar Gailea, Ach. Ariffien Bratawinata, Ramadhanil Pitopang, IrawanWijaya Kusuma

Sharing Ethnobotanical Knowledge in Traditional Villages: Evidence of Food and Nutraceutical “Core Groups” in Bali, Indonesia - Giulia Caneva, Lorenzo Traversetti, Wawan Sujarwo, Vincenzo Zuccarello

Medicinal Plants of the Guianas (Guyana, Surinam, French Guiana)

Ethnobotany of Indigenous Saraguros: Medicinal Plants Used by Community Healers “Hampiyachakkuna” in the San Lucas Parish, Southern Ecuador - José M. Andrade, Hernán Lucero Mosquera and Chabaco Armijos 

Medicinal plants of the Mien (Yao) in Northern Thailand and their potential value in the primary healthcare of postpartum women - Kannika Panyaphu, Tran Van On, Panee Sirisa-ard, Pratchaya Srisa-nga, Sunee Chansa Kaow, Surapol Nathakarnkitkula

http://alternativehealing.org/teng_san_qi.htm
http://www.eattheweeds.com/anredera-cordifolia-pest-or-food-crop-2/
http://www.abhorticultura.com.br/biblioteca/arquivos/Download/Biblioteca/44_030.pdf
https://www.missouribotanicalgarden.org/PlantFinder/PlantFinderDetails.aspx?taxonid=277730&isprofile=0&
https://florabase.dpaw.wa.gov.au/browse/profile/17455
http://weeds.ala.org.au/WoNS/madeiravine/docs/47053_ERGO_Weed_Mgmt_guide_Madeira_vine_Pages.pdf
https://typicalgardener.wordpress.com/2014/06/27/anredera-cordifolia-aka-madeira-vine-or-mignonette-vine/
http://203.64.245.61/fulltext_pdf/ebook1/10-5%20madeira%20vine.pdf
http://www.pir.sa.gov.au/__data/assets/pdf_file/0013/223204/madeira_vine_policy.pdf
https://patents.google.com/patent/CN102327203A/en
http://libproject.hkbu.edu.hk/was40/detail?lang=en&record=2&channelid=1288&searchword=alphabet%3DB
http://radix4roots.blogspot.com/search/label/Ghent

sobota, 9 czerwca 2018

Elatostema lineolatum i inne gatunki Elatostemy - Szpinak Lasów Deszczowych

English version

   KRÓTKA CHARAKTERYSTYKA

  Elatostema to rodzaj niewielkich, wieloletnich roślin składający się z co najmniej 200 gatunków, występujących w tropikalnej i subtropikalnej części Azji, Australii, Afryce i Nowej Zelandii. Większość tych gatunków znaleźć można w Południowo-wschodniej Azji, i wiele z nich wciąż jeszcze nie było opisane w botanicznej literaturze. A jeśli chodzi o te co zostały opisane, to wciąż jest dużo problemów z ich właściwą klasyfikacją. Jest spory bałagan w ich nazewnictwie, wielu gatunkom nadano wiele różnych nazw botanicznych w różnych regionach, a niektóre z naukowych nazw łacińskich zostały omyłkowo przypisane do roślin z różnych gatunków Elatostemy.
   Elatostema lineolatum jest jednym z gatunków z tego rodzaju o najszerszym obszarze występowania. Można ją znaleźć w Nepalu, Butanie, Assamie, Chinach, na Tajwanie i Filipinach. Jest ona powszechnie spożywana jako warzywo liściaste w Nepalu i Butanie, gdzie jej całe pędy w pęczkach są często sprzedawane na miejscowych targowiskach. W niektórych regionach w Japonji Elatostema umbellatum i kilka innych blisko spokrewnionych gatunków Elatostemy, używane są jako warzywa i niekiedy ich całe pędy sprzedawane są w pęczkach
   E. lineolatumE umellatum i inne blisko spokrewnione gatunki Elatostemy są również używane jako dzikie warzywa w innych krajach jak Indie, Tajwan, Malezja, Filipiny i Australia, ale raczej wyłącznie przez rdzenne plemiona i zbieraczy dzikich jadalnych roślin. W Australii Elatostema reticulatum nazywana jest Szpinakiem Lasów Deszczowych (Rainforest Spinach) przez miłośników jadalnych chwastów, i mi się ta nazwa naprawdę podoba i myślę że może być ona używana dla wszystkich jadanych gatunków Elatostemy. Pomimo że tylko kilka gatunków zanotowane zostało jako używane jako pożywienie, mam silne podejrzenie że tak naprawdę wszystkie gatunki Elatostemy mogą być zjadane. A jako że nie znalazłem jakiejkolwiek informacji o tym aby jakikolwiek gatunek Elatostemy był trujący lub by jego zjedzenie powodowałoby jakiekolwiek skutki uboczne. Biorę to jako zielone światło aby spróbować każdego gatunku Elatostemy jakiego tylko będę mieć okazję.
   Smutnym jest że Elatostema jest tak niewykorzystywanym warzywem, nawet w regionach gdzie występuje obwicie w naturze. I poza kilkoma gatunkami Elatostemy takimi jak  Elatostema rugosum i Elatostema repens, hodowanymi jako ozdobne, rośliny te są prawie całkowicie nieznane poza krajami swojego pochodzenia. Nigdy również nie słyszałem o żadnej uprawie warzywnej Elatostemy, nawet na skalę niekomeryjną, pomimo że jest ona bardzo smaczna i może rosnąć w warunkach w jakich inne warzywa nie dają rady.
   Tak samo jak gatunki Elatostemy są mało popularne jako rośliny jadalne, są one mało znane jako rośliny lecznicze. Ale zanotowano ich użycie jako ludowych środków leczniczych w różnych krajach (głównie tropikalnej Azji), a nawet przeprowadzono niewielką liczbę badań nad fitofarmakologią tych roślin.
   Powodem dla którego gatunki Elatostemy są tak mało znane nawet w większości regionów gdzie rosną one masowo na dziko, może być ich dostępność. Elatostemy lubią gęstą, niedoprzebycia, ciemną, wilgotną dżunglę. Sam znalazłem tą roślinę dopiero po dwóch latach spędzonych na Filipinach, na północy wyspy Luzon, gdzie gatunki Elatostemy są bardzo popularne, ale jedynie w trudno dostępnej dżungli. Miało to miejsce po bardzo ciężkich próbach przemierzania dżungli w górzystym regionie Cordillera, kiedy zdałem sobie sprawę że walka o każdy jeden krok naprzód, z gęstymi krzakami splątanymi lianami zabiera za dużo czasu.
  Tak więc zamiast tego postanowiłem wskoczyć na drogę szybkiego ruchu którą dostrzegłem. Tą drogą szybkiego ruchu, jedyną czystą pośród dziczy bujnych roślin było .... koryto martwej rzeki. Tak właśnie już jest na Filipinach, gdzie podczas sezonu deszczowego wiele z rzek jest szerokie, głębokie i o porywistym nurcie, a większość z nich zanika całkowicie lub zmienia się w ledwo kapiące strumyki po kilku miesiącach pory suchej. Pozostawiając dobry, czasem sporej szerokości korytarz, bardzo łatwy do przebycia w porównaniu do gęstej, nieokiełznanej dżungli. Chociaż czym bardziej górzysty teren, tym więcej jest gimnastyki ze skakaniem lub wdrapywaniem się na skały (w zależności od tego czy się idzie w dół czy w górę koryta rzeki). I zawsze znajdzie się olbrzymią różnorodność roślinności na obrzeżach koryta rzeki, i to właśnie tam ujrzałem swoją pierwszą roślinę Elatostemy.



          UPRAWA I ZBIÓR

   Gatunki Elatostemy to tropikalne lub subtropikalne, wieloletnie, niezdrewniałe, na wpół sukulentyczne rośliny, tworzące podszycie lasu, w wilgotnych i zacienionych miejscach. Większość gatunków Elatostemy posiada bardzo podobny wygląd i sposób rozwoju do Elatostemy lineolatumE. lineolatum posiada grube, sukulentyczne łodygi, które wyrastają wzwyż na ok. 50cm, po czym przeważnie opadają na ziemię i zaczynają bardziej rozkrzaczać. Tak więc główna łodyga szybko po zetknięciu z glebą zaczyna wypuszczać korzenie ze swoich węzłów, a po przykryciu gnijącymi opadłymi liśćmi zamieniającymi się szybko w kompost (który rośliny te kochają), łodyga ta staje się bardziej kłączem. A młode boczne łodygi z niej wyrastające zaczynają wzrost do góry, aby później powtórzyć ten proces. Sprawia to że ich rozmnażanie poprzez sadzonki, odrosty lub odkłady jest bardzo łatwe.
   Gatunki Elatostemy zazwyczaj tworzą całe kolonie gęsto pokrywające teren, w wilgotnych, lasach, dżunglach, blisko rzek, stawów, na zacienionych górzystych stokach (występuje nawet na wysokościach ok. 2000m). Czasem mogą być one znalezione rosnąc na bardzo małej ilości gleby, na skałach lub pniach drzew (szczególnie Elatostema tomentosa której łodygi zazwyczaj dorastają jedynie do ok. 20cm wysokosci, a liście mają ok. 4cm długości, w porównaniu do ok. 10cm długości liści E. lineolatum). Niektóre gatunki Elatostemy jak np. Elatostema repens, całkowicie płożą się po ziemi, skałach lub pną popniach drzew.
   Rośliny z rodzaju Elatostema lubią cień i można je znaleźć nawet w bardzo zacienionych terenach, albo w miejscach gdzie znaczne nasłonecznienie przypada jedynie na krótki czas w ciągu dnia. Jednak Nowo Zelandzki gatunek Elatostema rugosa może rosnąć w bardziej nasłonecznionych miejscach, a im więcej słońca otrzyma tym bardziej czerwone będą wyrastały jej młode liście.
   Dzięki nagromadzonej wodzie w swoich pędach E. lineolatum znosi sezonowe susze. Nawet jeśli są ekstremalne i przez długi okres, wysuszając na śmierć nadziemne części rośliny, przykryte ziemią pędy mogą przetrwać i wypuścić nowe łodygi po pierwszych deszczach. Elatostemy lubią wysokie temperatury i nie tolerują mrozów. Ich kwiaty to przeważnie zielone pęki, bardziej przypominające owocnie niż klasyczne kwiaty, i rośliny te mogą być jednopłciowe lub rozdzielnopłciowe.
  Elatostemy mogą być ogólnie zbierane przez cały rok, ale w zależności od sezonów w danym regionie, dostępność świeżo wyrośniętych, delikatnych łodyg z młodymi liśćmi może być ograniczona, a te są najlepsze. Najlepiej zbierać jest całe młode pędy z liśćmi, jako że pozostaną one na dłużej świeże, a dodatkowo jest to o wiele łatwiejsze. Ale można również zbierać i same liście pozostawiając łodygi, dzięki temu rośliny będą silniejsze i szybciej wypuszczą nowe. Należy pamiętać o ich dokładnym umyciu, ponieważ ze względu na ich miejsce występowania są one często zabrudzone drobinami błota, mają jakieś robactwo pod spodem liści lub inne brudy.



       ZASTOSOWANIA KULINARNE

    Świeże młode liście i łodygi Elatostemy lineolatum są chrupkie i soczyste, ich sok jest dosyć śluzowaty, i mają one łagodny smak i bardzo miły aromat przypominający piwo korzenne, Łodygi posiadają silniejszy aromat i są bardziej śluzowate niż same liście. W Butanie nazywa się ją Dumroo, i jest dostępna przez cały rok, a w okresie zimowym cieszy się wysokim popytem, będąc jedną z roślin najczęściej używaną do gotowania zupy warzywnej. Lokalni mieszkańcy jedzą zupę Dumroo aby pozbyć się bólów ciała.
  Młode pędy i liście są cenione jako warzywny specjał jedzony jako zakąska, i specjalna potrawa jedzona podczas ceremonii religijnych gotowana jest z nich po posiekaniu, razem z czili, cebulą, serem i niekiedy mięsem. W Indyjskim stanie Nagaland nazywa się ją Jothu Gazo, i jej liście i delikatne pędy są gotowane razem z ryżem i innymi warzywami i czasem z mięsem, jako potrawa Galho. Można je również zasmażać lub piklować.
   Nadziemne części Elatostemy lineolatum są bogatym źródłem wapnia (765.00mg/100g), magnezu (760mg/100g), i manganu (82.5mg/100g), i zawierają inne minerały jak: żelazo (94.5mg/100g), fosfor (80mg/100g), cynk (27.5mg/100g), miedź (2.0mg/100g), kobalt (2.0mg/100g). Składają się one głównie z protein (24.15%), błonnika (15.4%), aminokwasów (5.25%), rozpuszczalnych protein (5.05%), lipidów (2.2%) i cukrów (2%).

   W Japonii młode pędy, liście i owoce Elatostemy laetevirens (nazywanej Aomizu) i Elatostemy umbellatum var. majus (Akamizu) są powszechnie jedzone jako dzikie warzywa. Jada się je jako tempura - smażone w panierce lub gotuje i posiadają one wyjątkowy aromat opisywany jako świeży, kwiecisty i zielony. Również łodygi, liście i kłącza Elatostemy involucratum (Uwabamisou) jadane są na świeżo, gotowane lub marynowane.
  Elatostema umbellatum jest również jadana w Malezji. 

   Elatostema reticulatum nazywana jest w Australii Szpinakiem Lasów Deszczowych (Rainforest Spinach) i jej soczyste młode pędy z liśćmi są jedzone przez zbieraczy dzikich roślin. Mówi się o niej że najsmaczniejsza jest po ugotowaniu, a jej smak jest przyjemny i przypomina fasolkę. Można ją zasmażać posiekaną z cebulką, lub używać na wiele innych sposobów na które przyrządza się inne liściaste warzywa.

   Łodygi i liscie Elatostemy platyphyllum spożywane są w Nepalu (ich lokalna nazwa to Sano Gangleto), Butanie (Dambru), i stanach Nagaland (Mechijakem) i Sikkim (Gagleto) w Indiach, gdzie całe młode pędy są miedzy innymi używane do robienia pikli.

  Również młode liście Elatostemy sessileElatostemy cuneatum i Elatostemy dissectum wspomniane są w literaturze jako używane warzywa. A jeśli chodzi o te wszystkie pozostałe gatunki Elatostemy, to nie chcę nikogo ośmielać, ale osobiście bym ich spróbował. Ponieważ nie tylko brak jest jakichkolwiek zanotowanych przypadków zatrucia jakimkolwiek z gatunków Elatostemy. Ale również trudno jest znaleźć jakikolwiek gatunek z całej rodziny Pokrzywowatych, do której rodzaj Elatostemy należy, który powodowałby niepożądane reakcje po spożyciu. Faktycznie większość z roślin pokrzywowatych może być spożywana a wiele z nich posiada istotne zalety zdrowotne.

Poza moją ulubioną Elatostema lineolatum miałem dotychczas okazję spróbować :
   Elatostema spinulosum - jej liście smakują tak samo jak te E. lineolatum, ale posiadają więcej tego aromatu przypominającego piwo korzenne, chociaż jej liście i łodygi nie są tak soczyste, i maja dosyć szorstką, wybroczona powierzchnię.
  Elatostema tomentosa - liście i łodygi są jeszcze mniej soczyste niż E. spinulosum, dodatkowo jej pędy są pokryte włoskami i liście również są nieco omszone, ale również posiadają ten sam korzenno-piwny aromat.
  Elatostema banahaense - jej liście i łodygi są całkiem soczyste i chrupiące, ale są pozbawione tego aromatu który mają gatunki wymienione powyżej.
  Elatostema repens - pędy i liście są soczyste i chrupiące, ale aromat jest u niej ledwo wyczuwalny.
Wszystkie wymienione powyżej pięć gatunków Elatostemy, posiada śluzowate soki w swoich pędach i liściach, co oznacza że są one bardzo pożywne.




       ZASTOSOWANIA LECZNICZE

   Istnieje bardzo mało informacji na temat zastosowania medycznego jakichkolwiek gatunków Elatostemy. Ale można znaleźć pewną zanotowaną wiedzę o ich zaletach zdrowotnych i zastosowaniach w tradycyjnym lecznictwie Chin, Tajwanu, Japonii, Butanu, Asamu, Malezji czy Papui Nowej Gwinei. Istnieje jedynie bardzo niewielka liczba przeprowadzonych badań nad fitochemią i właściwościami farmakologicznymi kilku różnych gatunków Elatostemy. Badania te przeprowadzono w tak różnych państwach jak Chiny, Indie, Bangladesz, Malezja i Nowa Zelandia. Co pokazuje że jest szansa że przynajmniej w krajach gdzie rośliny Elatostemy występują powszechnie na dziko, niektóre z jej gatunków mogą zyskać poważne zainteresowanie większej rzeszy zielarzy, i zdobyć szerszą popularność jako tradycyjny środek leczniczy lub nawet oficjalny lek w przyszłości.

   Poniżej umieściłem wszystkie informacje jakie tylko udało mi się znaleźć o tradycyjnym zastosowaniu medycznym i fitochemii i farmakologii gatunków Elatostemy. Chociaż nieliczne, pokazują one duży potencjał tych roślin. Ukazują one również wzorzec powtarzających się takich samych lub podobnych zastosowań różnych gatunków Elatostemy zanotowanych w różnych krajach. Tak więc można przypuszczać że większosć gatunków Elatostemy, tak samo jak podobne sa do siebie nawzajem, tak i dzielą one te same zalety zdrowotne nawet jeśli nie zostały one nigdy zanotowane.
   Na przykład, jak wiem z własnego doświadczenia  Elatostema lineolatum, Elatostema spinulosum, Elatostema tomentosa, Elatostema banahaense jak również i Elatostema repens, która wyglada dosyć odmiennie i posiada inny charakter wzrostu. Wszystkie te pięć gatunków posiadają śluzy w swoich łodygach i liściach, co oznacza że mają one działanie osłaniające, tak więc mogą być spożywane w celu łagodzenia podrażnień gardła, wrzodów żołądka, lub mogą być używane zmiażdżone do okładów na poparzenia skóry lub w celu łagodzenia podrażnień skóry.


  Elatostema lineolatum (nazywana Jothu Gazo w Nagaland; Solunche/Jyan/ Gariyangei/Ching Sougri w Manipurze; Himbu, Tang-nap w Indiach; Dumroo w Butanie; Leng Chi Cao na Tajwanie; Xia Ye Lou Ti Cao w Chinach) - Roślina ta działa przeciwzapalnie i uśmierza ból. W Tradycyjnej Chińskiej Medycynie cała roślina używana jest do usuwania gorąca i wilgoci z organizmu, aktywacji krwi, odblokowania meridianu, stymulacji urynacji i usuwania opuchlin. Używana jest przeciwko czerwonce bakteryjnej, reumatyzmowi i artretyzmowi. Zewnętrznie stosowana jest na czyraki, zakażenia ropotwórcze, i w celu uśmierzenia bólu po ugryzieniu przez koty. Na Tajwanie zmiażdżone łodygi z liśćmi przykładane są na zranienia nożem i obrażenia po bójkach. W Asamie ludzie powiadają że pasta z rośliny przyłożona na rany działa cuda. Mieszkańcy Butanu wierzą że roślina ta ma wiele właściwości medycznych i zwiększa odporność organizmu. Podczas zimowych miesięcy jadają oni zupę warzywną z E. lineolatum jako głównym składnikiem, o której mówi się że przynosi ulgę w bólach ciała (prawdopodobnie chodzi o bóle typu reumatycznego spowodowane przez wpływy zimna, wilgoci i wiatrów zimowych miesięcy).
    Nadziemne części Elatostemy lineolatum są bogatym źródłem wapnia (765.00mg/100g), magnezu (760mg/100g), i manganu (82.5mg/100g), i zawierają ine minerały jak: żelazo (94.5mg/100g), fosfor (80mg/100g), cynk (27.5mg/100g), miedź (2.0mg/100g), kobalt (2.0mg/100g). Składają się one głównie z protein (24.15%), błonnika (15.4%), aminokwasów (5.25%), rozpuszczalnych protein (5.05%), lipidów (2.2%) i cukrów (2%).

  Elatostema umbellatum  (Lou Ti Cao - Chiny) - spożywana jako warzywo posiada silne działanie przeciwutleniające, jest bogata w związki fenolowe i zawiera glikozydy kamferolowe i kwas kawowy. W Chinach liście stosowane są w formie okładów na dolegliwości brzuszne.
  Elatostema umbellatum var. majus (Akamizu - Japonia) - zawiera 0.0018% olejku eterycznego, którego głównymi składnikami są phytol, linoleic acid, palmitic acid, methyl salicilate, neophytadiene, najsilniej aroma-aktywnymi składnikami tej rosliny są (2E)-hexenal, (3Z)-hexenol, 1-octen-3-ol, 4-vinyl-o-guiacol.

   Elatostema involucratum (Chi Che Shi Zhe - Chiny), niektórzy autorzy uznają że jest to synonim dla Elatostema umbellatum var. majus - w Tradycyjnej Chińskiej Medycynie opisywana jest ona jako gorzka i lekko ochładzająca, wpływająca na jelito grube, wątrobę i śledzionę i detoksykacyjna. Używa się jej przeciwko czerwonce, wysokiej gorączce, konwulsjom, żółtaczce, reumatyzmowi, obrzękom, braku miesiączki, wrzodom, śwince, półpaścowi, ukąszeniom węży, posiniaczeniom, złamaniom i zatorom.

  Elatostema stewardii (Lu Shan Lou Ti Cao - Chiny) - w Tradycyjnej Chińskiej Medycynie zioło to opisywane jest jako gorzkie, o lekko ochładzającym charakterze i oczyszczające z toksyn. Używa się jej przeciwko czerwonce, wysokiej gorączce, konwulsjom, żółtaczce, reumatyzmowi, obrzękom, braku miesiączki, wrzodom, śwince, półpaścowi, ukąszeniom węży, posiniaczeniom, złamaniom i zatorom. Okłady z jej liści używane są na dolegliwości brzuszne. Ekstrakcja polisacharydów z Elatostemy stewardii dała rezultaty 13.86 % i 14.06 %.

  Elatostema platyphyllum synonimy Elatostema platyphylloides, Elatostema platyphylla, (Dambru - Bhutan; Sano gangleto - Nepal; Gagleto - Sikkim, Hoj Ao - Arunachal Pradesh, Mechijakem - Nagaland, również Dambrumchoem, Samselbee, Tang-nap-sau, Tangnap w Indiach; Quan Ye Lou Ti Cao w Chinach) - cała roślina oczyszcza organizm z gorąca i wilgoci, stymuluje urynację i usuwa opuchlizny. Na Tajwanie wywary z liści są spożywane przeciwko ukąszeniom jadowitych węzy, a zmiażdżone liście przykładane są na rany. W Indiach świeży sok z łodygi stosowany jest w celu zatrzymania wymiotów. Pasta ze świeżych liści zmiksowanych z krowim mlekiem jest podawana dzieciom w celu pozbycia robaków jelitowych i grzybicy woszczynowej.

  Elatostema duyunense - jest szeroko stosowana w Chinach jako tradycyjny lek na artretyzm, dolegliwości reumatyczne, złamania, puchlinę i dysurię. Zioło to zawiera flawonoidy i ich glikozydy, trójterpenoidy, steroidy, kwasy tłuszczowe, alkany i polisacharydy. Jej olejek eteryczny składa się głównie z limonene (8.71%), mushroom alcohol (7.89), beta-ionone (4.56), geranylacetone (4.43), phenylethyl alcohol (4.13), quinoline (3.85), geraniol (3.1), linalool (2.83), nerolu (2.73) i tymolu (2.28), zawiera również m.in. borneol, naphthalene, methyl salicylate, terpineol, citronellol, citral, copaene, hexadecane i plant ketone.

  Elatostema rugosum (Parataniwha, New Zealand Begonia - Nowa Zelandia) - czerwone liście tej rośliny zawierają antocyjaniny, i testy wykazały ich średnio 14-krotnie większą efektywność w zwalczaniu wolnych rodników DPPH od zielonych lisci E. rugosum, i znacznie  większą aktywność przeciwutleniania, zawierają one również inne flawonoidy i kwas hydroksycynamonowy.

  Elatostema laetevirens (Aomizu - Japonia) - główne składniki jej olejku eterycznego (0.0016%) to phytol, neophytadiene, y-himachalene, ethyl acetate, hexahydrofarnesyl acetone, najsilniej aroma-aktywne składniki E. laetivirens to (2E)-hexenal, (2E,4E)-nonadienal, heptanal, linalol, 4-vinyl-o-guiacol.

  Elatostema papilosum (Shilajhar, Elya - Bangladesh; Wei Jing Lou Ti Cao - Chiny) - w Bangladeszu roślina ta jest szeroko stosowana przez osoby praktykujące tadycyjną medycynę przeciwko różnorodnym chorobom, leczą oni nią np. histerję i bóle brzucha. Jej liście wykazały w testach silne działanie przeciwutleniające i potencjał przeciw-cholinoesterazyczny, co sprawia że zioło to posiada potencjał do skutecznego leczenia choroby Alzheimer'a.

  Elatostema repens synonimy Polychroa repensPellionia daveauanaPellionia repens; nazwy potoczne: Isek Naga Bukit, Sisek Tenggiling, Sisek Keli (Malezja), Tai Das, Sam Das (Wietnam) - w Malezji roślina ta jest stosowana w formie okładów na opuchlizny, czyraki, zwichnięcie kości i dolegliwości brzuszne. Napar pity jest w leczeniu reumatyzmu i chorób infekcyjnych.

  Elatostema sessile, Sisek Tenggiling, Cheng Man (Malezja), Chaulu (Indie), Gaglato (Nepal)  - liście używane są na problemy żołądkowe w stanie Sikkim w Indiach. W Malezji, zmiażdżone liście używane są w formie okładów na silne dolegliwości brzuszne. Pasta z rośliny nakładana jest na czyraki, opryszczkę i pęcherze w Nepalu.

  Elatostema parasiticum - etanolowy ekstrakt z nadziemnych części tej rośliny wykazał działanie przeciwdrobnoustrojowe przeciwko Staphylococcus aureus, Bacillus subtilis, Escherichia coli, Candida albicans, Aspergillus niger i Microsporum gypseum.

 Elatostema calcareumTapun Ayuyu (Guam), Tupu-n-Ayuyu, Nengkano’Ayuyu (Mariany Północne) - na wyspie Guam zarówno liście jak i pedy są zbierane, roślina ta jest używana dla jej właściwości nawilżających, i jest składnikiem mieszanki ziół używanej w formie naparu na wszelkie choroby. Na Marianach Północnych jej liście używane są na bóle, bóle ciała, bóle głowy i gorączki.

 Elatostema beccarii (Wamplenmpla - Vanatu) - sok wyciśnięty z liści pity jest w celu ułatwienia porodu.

 Elatostema macrophyllum (Naghulu Nu - Vanatu) - sok z garść liści wyciskana z dodatkiem wody, pity jest po szklance w jako środek antykoncepcyjny.

 Elatostema strigosum (Sisik naga - Północna Sumatra, Indonezja) - roślina ta używana jest w leczeniu astmy, gorączki, dolegliwości żołądkowo-jelitowych, nadciśnienia i zranień.

 Elatostema banahaense - na Filipinach roślina ta jest stosowana przeciw swędzeniom i świerzbowi.

 Elatostema cyrtandrifolium (Rui Chi Lou Ti Cao - Chiny) - zanotowane działanie sedatywne.

 Elatostema integrifolium (Quan Yuan Lou Ti Cao - Chiny) - okłady z liści stosowane są na dolegliwosci brzuszne.

 Elatostema schizocephalum (Lie Xu Lou Ti Cao - Chiny) - zanotowane działanie przeciwbólowe.

 Elatostema obtusum - jest składnikiem kompozycji ziołowej Tradycyjnej Chińskiej Medycyny na chroniczne zapalenie trzustki, cała roślina uznawana jest za oczyszczającą z toksyn.

 Elatostema oblongifolium - jest składnikiem kompozycji ziołowej Tradycyjnej Chińskiej Medycyny używanej w leczeniu spastycznego mózgowego porażenia dziecięcego.

 Elatostema sp. nazywana Kaskas-bhirs w Papui Nowej Gwinei - wywary z całej rośliny stosowane są zewnętrznie na świerzb.

Elatostema sp. nazywana Moin Kukuri  w Papui Nowej Gwinei - cała roślina jest żuta świeża przeciw gorączce, bólom głowy i bólom stawów

  W Malezji kontynentalnej liście niezidentyfikowanego gatunku Elatostemy są używane w formie okładów na czoło kobiety w ciąży. Na wyspach Molukach, liście pewnej Elatostemy przykładane są na czoło w celu uśmierzenia bólów głowy, zmiażdżone liście używane są do nacierania dzieci cierpiących na silny kaszel, i rośliny te są używane do chłodzącego obmywania głowy, czasem również w celu stymulacji wzrostu włosów. W Papui Nowej Gwinei liście nierozpoznanej Elatostemy używane są doustnie w celu zatrzymania biegunki.


                                     ELATOSTEMA LINEOLATUM















                                     ELATOSTEMA SPINULOSUM
















                                     ELATOSTEMA BANAHAENSE














                                     ELATOSTEMA TOMENTOSA












                                     ELATOSTEMA REPENS
















    Źródła

,, Taiwanese Native Medicinal Plants: Phytopharmacology and Therapeutic Values '' - Thomas S. C. Li, CRC Press 2006

,, CRC World Dictionary of Medicinal and Poisonous Plants ''  - Umberto Quattrocchi, CRC Press 2016

Biochemical Constituents and Nutritive Evaluation of Some Less Known Wild Edible Plants from Senapati District, Manipur, India - Sanjita C. KONSAM, Kangjam T. DEVI, Jekendra S. SALAM,
Potshangbam K. SINGH

The Research Project on Edible Wild Plants of Bhutan and Their Associated Traditional Knowledge - Laxmi THAPA

MEDICINAL PLANTS AND TRADITIONAL MEDICINE SYSTEM OF SIKKIM: A REVIEW - Mingma Thundu Sherpa, Abhishek Mathur and Sayak Das

Plant Resources of South-East Asia No 12(3) Medicinal and poisonous plants 3 - R.H.M. J. Lemmens and N. Bunyapraphatsara, Backhuys Publishers, Leiden 2003

Aspects of Traditional Medicine in Nepal - MOHAN BIKRAM GEWALI, Institute of Natural Medicine, University of Toyama, 2008

Antixidant activity and toxicity assay of the leaves extracts of Elatostema umbellatum - Amir Modarresi Chahardehi, Darah Ibrahim, Shaida Fariza Sulaiman

In vitro antioxidant and cholinesterase inhibitory activities of Elatostema papillosum leaves and correlation with their phytochemical profiles: a study relevant to the treatment of Alzheimer’s disease - A. S. M. Ali Reza, Mohammad Shahadat Hossain, Sharmin Akhter, Md. Rezanur Rahman, Mst. Samima Nasrin, Md. Josim Uddin, Golam Sadik, and A. H. M. Khurshid Alam

Antidepressant-like Effects of Elatostema umbellatum and Urtica dioica in Mice Using Forced Swim Test and Tail Suspension Test - Amir Modarresi Chahardehi, Darah Ibrahim, Farid Abolhassani and Shaida Fariza Sulaiman

Antioxidant activities of red versus green leaves in Elatostema rugosum - S. O. NEILL, K. S. GOULD, P. A. KILMARTIN, K. A. MITCHELL & K. R. MARKHAM

Aroma-active Compounds of Elatostema leatevirens and Elatostema umbellatum var. majus - Mitsua Miyazawa, Yuya Utsumi and Jyuinichi Kawata

Identification of Volatile Compounds of Elatostema duyunense by HS-SPME-GC-MS - Zhenhua Jack Yin, Wei Zhang, Wenyi Kang

Antioxidant Activity and Total Phenolic Content of Some Medicinal Plants in Urticaceae Family - Amir Modorresi CHAHARDEHI, Darah IBRAHIM, Shaida Fariza SULAIMAN

Antimicrobial activity from Indonesian Urticaceae - Ria Mariani, Elin Yulinah Sukandar, Asep Gana Suganda

Optimization of Extraction Process of Polysaccharides from Elatostema stewardii Merr by Response Surface Methodology - YANG Jian-yuan, ZHOU Xiao-ling, WANG Ping-lan, YUAN Zhi-pin, XU Wen-quan, LI Yue-ping 

Ethnomedicinal botany of the Apatani in the Eastern Himalayan region of India - Chandra Prakash Kala

 Traditional knowledge of Nyishi (Daffla) tribe of Arunachal Pradesh - RC Srivastava & Nyishi Community

Ethnobotanical studies on Yimchunger-Naga tribe living in and around Fakim Wildlife Sanctuary in Nagaland, India - Rongsensashi, Renchumi Mozhui, Limasenla, Sapu Changkija and Ajungla L

Consumers' Attitudes towards Edible Wild Plants: A Case Study of Noto Peninsula, Ishikawa Prefecture, Japan - Bixia Chen and Zhenmian Qiu

An ethnobotanical survey of medicinal plants used in the East Sepik province of Papua New Guinea - Michael Koch, Dickson Andrew Kehop, Boniface Kinminja, Malcolm Sabak, Graham Wavimbukie, Katherine M. Barrows, Teatulohi K. Matainaho, Louis R. Barrows and Prem P. Rai

The Suruhanos: Traditional Curers on the Island of Guam - PATRICK D. McMAKIN 

Maternity and medicinal plants in Vanuatu I. The cycle of reproduction - G. Bourdya and A. Walterb

Medicinal plants and traditional knowledge in the Northern Mariana Islands - Dilip Nandwani, Julita A. Calvo, Jack Tenorio, Felix Calvo and Lourdes Manglona

Local knowledge of medicinal plants in sub-ethnic Batak Simalungun of North Sumatra, Indonesia
MARINA SILALAHI1, JATNA SUPRIATNA, EKO BAROTO WALUJO, NISYAWATI

Diversity of wild edible plants used by the Angami-Nagas in Kohima District of Nagaland, India - Akoijam Basanta Singh and Robindra Teron

Indigenous vegetables of Nepal for biodiversity and food security - Debendra Shrestha

Assessment of wild leafy vegetables traditionally consumed by the ethnic communities of Manipur, northeast India - Biseshwori Thongam, Surjata Konsam, and Arun Kumar Handique

Traditional Use of wild plants for food in West Sikkim, India - Tamang Mahendra1, Pal Krishan and Santosh Kumar Rai

Edible Wild Plants of Bhutan and their Contribution to Food and Nutrition Security - Kinlay Tshering

Medicinal plants used by Chakma tribe in Hill Tracts districts of Bangladesh - M. Atiqur Rahman, S.B. Uddin and C.C. Wilcock

http://mrccc.org.au/wp-content/uploads/2013/10/Edible-and-useful-native-plants.pdf
http://www.kiran.nic.in/medicinal_plant.html

http://organicagrisolutions-thimmaiah.blogspot.com/2012/09/elatostema-lineolatum-dumroo-wild_7.html
http://yakusoupark.net/?p=367&lang=en
https://www.cmtcmp.mohw.gov.tw/Plant.aspx?No=0149
https://www.cmtcmp.mohw.gov.tw/Plant_ENG.aspx?No=0150
http://www.qldbushfood.org.au/jsmallfib_top/Newsletters/Bushfood%20Bulletin%20Autumn%202016.pdf
http://tropical.theferns.info/viewtropical.php?id=Elatostema+cuneatum
http://tropical.theferns.info/viewtropical.php?id=Elatostema+dissectum
https://encrypted.google.com/patents/CN104225111A?cl=en
https://patents.google.com/patent/CN103550524A/en
https://patents.google.com/patent/CN104524297A/en
https://patents.google.com/patent/CN104258038A/en